wou mij even voorstellen, ben moni, 33j, heb relatie momenteel..
Heb ook het boek gelezen, als hij maar gelukkig is, en moet toegeven heb het wel moeilijk, dacht altijd dat het probleem bij de andere partij lag..
is allemaal zo verwarrend, blijkt dat ik opeens "het probleem" ben..
maar eigenlijk als je er dan dieper op nadenkt klopt het wel,want is waarheid, doe mij ook meestal beter voor dan ik ben, bedoel dan ja zeggen als ik nee bedoelt, beetje (veel soms)over jezelf laten lopen, ook al voelt het niet goed aan, gewoon maar dat die ene je liever zou zien, dat alles dan beter zou gaan.
Ben ook meer een gever dan een nemer, want meestal als ik zelf iets vraag is het toch altijd te kort of te lang, dus om de lieve vrede te bewaren vaar je maar mee met de rest.. ook al doe ik mezelf daar pijn of verdriet mee.
heb momenteel dus relatie, hij rookt cannabis, teveel om goed te zijn, en hij beseft dit ook wel, maar kent zijn grens moeilijk. als hij dus geen wiet geeft, lijkt het alsof zijn wereld ineen stort.. zelfs ik kan hem dan niet gelukkig maken.. begin nu wel al te beseffen door mijn psychologe dat dit zijn prob is en dat ik mij daar zogezegd niks van moet aantrekken, maar waarom is het dan zo moeilijk?? ik bedoel in een relatie moet je er toch zijn om mekaar te steunen en te helpen? waar trek je dan die grens??
heb dan gewoon het gevoel een echte bitch te zijn, als ik zeg nee heb da liever niet..
De ene moment kan ik hard zijn, maar de volgende ben ik dan weer zwak, want als zijn geld op is geef ik het hem meestal omdat ik anders toch heel de dag moet horen van zo saai, en voel mij rot en voel mij slecht enz, en duwt mij ook zo naar beneden. wat de situatie alleen maar slechter maakt natuurlijk, want ben boos op hem dat hij het doet, maar langs andere kant duw ik er hem dan wel zelf naar toe pfffff
maar het moeilijkste van al is, dat hij niet agressief is, ok kan mij soms verwijten en lastig zijn, maar besef dan wel dat dit door zijn "drugsprob" komt, maar als hij "goed" is kan hij zo lief zijn en echt ne schat, maar duurt meestal nooit lang. Heeft ook niet echt een goeie relatie met zijn moeder, en klampt zich volledig aan mij vast. alsof ik alles moet regelen voor hem, maar ik kan dit gewoon niet langer volhouden.
iedereen zegt van zo een leven dat gaat toch niet, en ga er van weg, en ok is allemaal wel gemakkelijk gezegd
hij is ook erg aanhankelijk en bang om mij te verliezen en als we samen zijn, wat bijna continu is, behalve als we gaan werken, maar dan is het nog constant sms'en (hij dan vooral) hangt hij continu aan mijn lijf, is enorm vermoeiend voor mij, en als ik dan eens zeg van wil wat tijd alleen, is het direkt van ge ziet mij niet graag meer zeker..
daarom mijn volgende vraag.. hoe kan ik in godsnaam.. alles beginnen opschrijven, mijn gevoelens, mijn woede, mijn verdriet als hij continu alles controleert of na leest?? is toch iets prive van mij?? of heb ik het nu mis?? ben gewoon bang dat hij het miss anders opneemt en dat er dan ruzie van komt en heb ik echt geen behoefte aan momenteel.
had al eens gesproken van uiteen te gaan, want denk dat ik dit vooral op mijn eentje moet doen, kan mij niet concentreren gewoon op mijn eigen als hij constant bij mij is.. maar toen was het wenen en kan u niet missen enz
dat maakt het allemaal nog veel zwaarder.groetjes verward meisje