Column, Anna Schmitz

Voor reacties en suggesties e.d.
Bericht
Auteur
Anna
Site Admin
Berichten: 18940
Lid geworden op: vr nov 05, 2004 10:09 pm

Re: Column, Anna Schmitz

#16 Bericht door Anna » zo jul 04, 2021 4:48 pm

De 'kruisbestuiving'.

In het begin van een relatie zit je in de roze fase. Je voelt iets vertrouwds bij die ander en je denkt onbewust 'met hem/haar kan het allemaal goed komen'. Ik noem dat de 'positieve trigger'. Je ziet de dingen dan nog door een roze bril. Daarna kom je in de fase dat je elkaar pijn gaat doen. Niet bewust zo bedoeld, maar het gebeurt wel. Door een bepaald gedrag, of woord, of een bepaalde oogopslag van de ander, worden er pijnlijke gevoelens uit je verleden getriggerd en daarmee wordt je afweer geactiveerd. Je reageert op de situatie in het heden met de afweer die je als kind hebt ontwikkeld tegen de pijn die je toen ervoer. Die afweer kan zijn: boos worden, in je schulp kruipen, je terugtrekken, je verdedigen, afstand nemen, en bij ons Norwood-vrouwen ook vaak pleasen en goedmaken terwijl je niets fout hebt gedaan. En het is deze afweer waarmee je bij de ander pijnlijke gevoelens uit zijn/haar verleden triggert, en waarmee bij hem/haar de afweer wordt geactiveerd (boos worden, verdedigen of terugtrekken enz.) en het is deze afweer van de ander waarmee bij jou weer pijnlijke gevoelens uit je verleden worden getriggerd. Zo kom je in een vicieuze cirkel van elkaar pijn doen met de afweer die je bij elkaar activeert. Ik noem dit (een beetje als grapje) de 'kruisbestuiving', om het makkelijker te kunnen onthouden en het te leren herkennen in je relatie. Dit is een cruciaal iets om een ommekeer te kunnen maken in je relatie, als je verstrikt bent geraakt in de vicieuze cirkel van de 'kruisbestuiving'.

Waar het om gaat is dat je leert herkennen dat er bij jou door iets wat die ander heeft gedaan of gezegd (en dit kan dus ook een blik of oogopslag zijn) pijn uit je verleden is getriggerd en waar jij op reageert met jouw manier van afweer (boos worden, je terugtrekken, je verdedigen, pleasen), en dat je met die afweer-reactie van jou bij de ander pijn uit zijn verleden triggert, waar hij dan weer op reageert met zijn afweer-reactie (boos worden, afstand nemen) en dat het belangrijk is te beseffen dat dit eigenlijk niet zoveel met jou te maken heeft, maar dat hij eigenlijk door jouw afweer-reactie in contact is gebracht met de pijn van vroeger, waar hij op reageert. In werkelijkheid is dit pijn en boosheid die te maken heeft met zijn moeder/vader. Dat is wat er ONDER zit. Deze pijn en deze reactie gaat niet over jou, maar over iets in zijn verleden dat nog moet worden opgelost. Je zou dan kunnen zeggen: 'wat heb ik gedaan of gezegd dat er deze emoties bij jou getriggerd zijn? Aan wie doet deze situatie je denken? Wanneer heb je dit gevoel eerder gevoeld? Wie komt er het eerste in je op?

En zo kun je ook naar je eigen pijn kijken die door de ander bij je is getriggerd. Aan wie doet deze situatie mij denken? Wanneer heb ik dit nare gevoel eerder gevoeld? Wie komt er het eerste in mij op?

Door er op deze manier naar te kijken en op te reageren naar elkaar toe, kun je elkaar helpen die trauma's van vroeger uit te werken door naar elkaar te luisteren en elkaars pijn en trauma's te begrijpen (en misschien ook elkaars manier van afweren). In plaats van strijd te voeren met elkaar om je gelijk te krijgen.

Als je deze issues van vroeger niet uitwerkt en oplost, zul je steeds weer mensen aantrekken om een relatie mee aan te gaan, die de pijnlijke issues uit je kindertijd naar boven halen. Je hebt de keus om steeds weer die strijd aan te gaan, of om de onderliggende issues (waar je nu mee in contact komt) uit te werken en op te lossen. En als je het samen doet, en elkaar samen helpt, kun je een heel mooie veilige intieme relatie creëren. Omdat je elkaar dan begrijpt in die pijn en kwetsbaarheid en het niet meer ziet als aanval op jou, of iets wat mis zou zijn met jou.

Bij ons van binnen gaat het eigenlijk altijd om de vraag: ben ik oké of ben ik niet oké? De dingen die we de ander tegen ons horen zeggen horen we als: 'je bent oké' of 'je bent niet oké' en gaan ons dan verdedigen. We horen daardoor niet wat die ander werkelijk zegt en bedoelt, namelijk: 'ik voel pijn en ik heb jouw hulp nodig om die pijn op te lossen'. Dat idee van 'ik ben wel of niet oké' zit zo diep, dat is begonnen in onze vroege kindertijd door de signalen die we kregen van onze ouders en de mensen in onze omgeving. En we blijven de rest van ons leven de dingen zo horen, dat ik oké ben of niet oké ben. Voor de ander in de relatie vormt dit vaak een muur waar hij/zij niet doorheen komt. Het lukt ze niet zich gehoord te maken met hun gevoelens in de relatie. Echt contact te krijgen. Het is belangrijk dat je gaat zien hoe je elkaar pijn doet met je afweer, en waar dit vandaan komt, en dat het er niet om gaat of jij goed of slecht bent. Daar gaat het niet om. Dat is iets wat we zelf projecteren en niet wat de ander zegt of bedoelt. We kunnen er zelf verantwoordelijkheid voor nemen en stoppen met die projectie (maar dat is dan nog wel een heel proces!).

Anna

Gesloten