Gelukkig..het weekend is weer bijna voorbij!!!en ik heb me niet laten verleiden om te bellen, want ik Weet dat hij naast de telefoon zit te wachten....op mijn belletje dat ik hem zo mis en het alleen zijn zo moeilijk vind!!!
Alle dagen vd week heb ik ingevuld met leuke afleiding maar ik haat het weekend....
Zit steeds te lezen in Robin Norwood waar ik veel herkenning in vind maar heb last van afschuwelijke flash backs van wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen 15 jaar....tranen...hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat ik me toch ZO heb laten knoeien!!!
Maar ik Moet hier doorheen zegt Anna.........
[/b]
ALLEEN
Hallo Rineetje,rineetje schreef:Maar ik Moet hier doorheen zegt Anna.........
Ik zal hier nogmaals plaatsen wat ik je schreef. Want ik vind het wel belangrijk dat je het begrijpt. Ik denk dat je hiermee een belangrijk punt raakt (misschien ook belangrijk voor anderen).
Dit is wat ik je schreef:
"En mag ik vragen wat voor flash backs je hebt? Gaan die over je jeugd? Dingen die gebeurd zijn toen je klein was? Of zijn het beelden van de laatste tijd, je laatste relatie? Ik denk dat de flash backs een functie hebben in het verwerken van die ervaringen. Je wilt er van af, maar misschien moet je ze juist toelaten en er de tijd voor nemen om ze bewust te ervaren, er doorheen te gaan, en te kijken wat ze je te vertellen hebben. Ik weet niet of dat zo is, maar dat zou je kunnen proberen. Mijn ervaring is dat alles waar je vanaf wilt en tegen vecht juist hardnekkiger terugkomt, want het wil niet weggestuurd worden, het is iets bij jou van binnen wat wil gehoord en erkend worden (door jou). Het is iets wat om aandacht en uitwerking en heling vraagt, denk ik. Maar dit lijken mij dingen die je met je therapeut moet bespreken.
Veel sterkte."
Ik moet hierbij ook denken aan een stukje uit het boek van Robin Norwood:
"Als wij onze Hogere Macht vragen om ons te leiden bij ons genezingsproces, zullen we misschien merken dat er in het begin veel pijn naar boven komt. Het lijkt alsof onze psyche, wanneer ze onze gebeden hoort, bereid is actief mee te werken aan onze poging tot het houden van een 'grote schoonmaak' en daarom de diep begraven pijn van het verleden naar boven brengt, zodat we deze bewust kunnen loslaten."
Ik heb dit zelf ook heel sterk ervaren toen ik het boek had gelezen en met het programma begon.
En dit is wat Robin Norwood zegt over 'door de pijn heen gaan' en het belang daarvan:
"Waarachtige verandering en groei vereisen dat we ons overgeven aan die pijn, en aan alle lessen die ze ons te leren heeft - en wel in een mate die feitelijk op één lijn kan worden gesteld met kruisiging. Vaak moeten wij onze dierbaarste denkbeelden over onze identiteit, onze gezinsachtergrond, onze huidige omstandigheden of zelfs de eigenlijke essentie van wat wij menen te zijn, opgeven, willen we ons kostbare zelf, dat diep onder onze uiterlijke imago's en inwendige leugens bedolven ligt, terugwinnen. Slechts weinigen onder ons zullen zo'n folterende ervaring verwelkomen, hoe ingrijpend de transformerende uitwerking ook zou kunnen zijn. Dus blijven we op zoek naar een uitweg uit onze pijn, in plaats van op zoek te gaan naar de weg erdoorheen die we werkelijk nodig hebben."
Nogmaals, veel sterkte Rineetje.
Groeten, Anna
Hallo Rineetje,
ik dacht ik moet even reageren.
jou bericht is zeeeer herkenbaar...
moet mezelf ook steeds tegen houden om niet te bellen.
en dat niet alleen...steeds die kwellende herinneringen/gedachten.
het is wel een strijd hoor....
hoe gaat het nu met jou dan?
groetjes Tammy
ik dacht ik moet even reageren.
jou bericht is zeeeer herkenbaar...
moet mezelf ook steeds tegen houden om niet te bellen.
en dat niet alleen...steeds die kwellende herinneringen/gedachten.
het is wel een strijd hoor....
hoe gaat het nu met jou dan?
groetjes Tammy
Wie met de wolven leeft, leert huilen...