En nu is het echt gedaan
En nu is het echt gedaan
Ik heb het boek van Norwood pas uitgelezen en herken mijn situatie, hoewel ik meen dat ik al een tijdje aan mijn genezingsproces bezig ben. Nog vóór ik het boek had gelezen, enkele weken geleden, had ik weer eens gezegd tegen de man met wie ik al 7 jaar een relatie heb maar met wie ik niet meer samenwoon (een werkloze, zeg maar gefrustreerde muzikant die veel autistische trekken vertoont): en nu is het gedaan, voor altijd. Maar ik weet niet meer hoeveel keer ik dat al gezegd heb en ik voel mezelf op den duur belachelijk. Ik ben twee jaar geleden van hem weggevlucht toen de situatie uit de hand liep, maar we zijn daarna een LAT-relatie begonnen. Hij neemt het me nog altijd kwalijk dat ik hem (in zijn ogen) verlaten heb. Hoewel hij me soms gek van woede en verdriet maakt, zie ik hem nog altijd graag, want de (vooral verbaal) agressieve man die hij is als hij gedronken heeft, is niet de man die hij in wezen is: hij is eigenzinnig, maar kan ook heel lief, zorgzaam en attent zijn. Nu mailt hij mij, voor de eerste keer in 7 jaar, dat hij inziet dat de drank een ernstig probleem is. Nu zit ik echt met een dilemma: misschien is het niet het goede moment om de relatie stop te zetten?
Voor wie? Voor hem of voor jou? Jij wilt je nu gaan richten op je eigen genezing, en hij begint nu in te zien dat zijn drank een ernstig probleem is (en waardoor hij jou ook verliest). Dat is een prima moment om je reddingspogingen volledig te staken, al je aandacht op jezelf te richten, en hem de ruimte en gelegenheid te geven hetzelfde te doen. Aan zichzelf te gaan werken, door middel van het genezingsprogramma van de AA, samen met zijn lotgenoten met wie hij veel herkenning en steun zal ervaren. En waar hij in veel betere handen is dan bij jou nu (en dat bedoel ik niet persoonlijk). Besef dat jouw zorg om hem en jouw pogingen hem te redden jouw verslaving is en die hem juist belemmeren de ernst van zijn problemen te zien en het besluit te nemen serieus aan zichzelf te gaan werken. Het is juist die innerlijke pijn die ervoor zorgt dat we op een gegeven moment het besluit kunnen nemen een keerpunt in ons leven te willen bewerkstelligen, en dat als hoogste prioriteit te stellen, en aan onze innerlijke beschadigingen en onze ongezonde en destructieve patronen te gaan werken.sbnlwrs schreef:Nu mailt hij mij, voor de eerste keer in 7 jaar, dat hij inziet dat de drank een ernstig probleem is. Nu zit ik echt met een dilemma: misschien is het niet het goede moment om de relatie stop te zetten?
Als je nu doorgaat met proberen hem te redden (wat jouw verslaving is), hou je deze processen tegen. Daar bewijs je hem en jezelf geen dienst mee.
Ik denk dat je de stappen in hoofdstuk 10 (in 'Als hij maar gelukkig is') nog eens goed moet lezen, met name de stappen 2, 5 en 9.
Je hoeft nu niet de relatie te beëindigen (in de zin van een definitieve beslissing voor altijd), maar het is wel goed om je aandacht uit de relatie terug te trekken en die op jezelf te gaan richten.
Ik haal nog even naar voren wat Robin Norwood hierover zegt (uit 'Als hij maar gelukkig is', bij stap 1, hoofdstuk 10):
“Het hulp zoeken verplicht je niet je huidige relatie, als je die hebt, te verbreken. Dat wordt ook niet van je verwacht gedurende het genezingsproces. Wanneer je deze stappen stuk voor stuk volgt, zal de relatie zijn eigen loop nemen. Als vrouwen bij me komen willen ze vaak hun relatie beëindigen voordat ze hier aan toe zijn, hetgeen betekent dat zij of weer terug gaan of dat ze weer een nieuwe, even ongezonde relatie beginnen. Als ze deze tien stappen volgen (in hoofdstuk 10 ‘De weg naar herstel’), zal hun idee omtrent blijven of weggaan veranderen. Het leven met hem is niet langer Het Probleem en het bij hem weggaan is niet langer De Oplossing. In plaats daarvan wordt de relatie een van de aspecten die belicht moeten worden in het totaalbeeld van hoe ze hun leven nu gaan indelen.”
Groet, Anna