voorstellen

[jojo]

Hallo mijn naam is Jojo.

Ik ben nu twee jaar in een relatie met iemand die me continu aantrekt en afstoot ook is hij al een paar keer vreemd geweest. je vindt het misschien raar maar desondanks ben ik continu met onze relatie bezig, ik doe er alles aan om het hem maar naar de zin te maken zodat hij maar van me houd en bij me blijft. Ik weet ook dat hij er niets aan kan doen hij is in zijn jeugd door zijn moeder verlaten en zijn vader was erg koud en afstandelijk. Soms als hij dan wel voor me open staat is dat zo fijn dat ik echt alles voor hem zou doen om dit zo te houden, maar al snel wordt ik dan weer weggeduwd en wordt me kenbaar gemaakt dat ik niet goed genoeg ben en komt er een waterval van verwijten. Het is nu zo erg dat ik gewoon niet meer weet waarom ik nog bij hem blijf, alles wat ik zeg of doe is verkeerd en wordt meteen op een manier verdraait dat als ik iets liefs voor hem doe hij het zo stelt dat ik hem kwaad doe. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik slaap hierdoor al bijna niet meer omdat het continu door mijn hoofd spookt. van relatietherapie wil hij niks weten en het woord relatie hoort hij ook liever niet. hem verlaten lukt me niet dat heb ik al meerdere keren geprobeerd, maar ik blijf hem toch steeds opzoeken. ik weet niet of ik hier goed zit met mijn probleem het is namelijk niet zo dat de relatie altijd slecht is zoals ik al had verteld zijn er ook de heerlijke momenten en ik weet ook dat hij het niet zo slecht bedoeld.

Ik zou graag in contact komen met vrouwen die hetzelfde doormaken en hun verhalen horen. hopelijk herkennen jullie mijn verhaal en kunnen we elkaar hierin steunen.

Groetjes,
Jojo

[Anna]

Hallo Jojo,
Het eerste wat ik je zou willen aanraden is het boek 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood te lezen. Ik denk dat je daarin veel van jezelf zult herkennen. Als ik je bericht lees zou het zou uit dit boek kunnen komen. Er staat een goed stappenplan achterin dat je kunt gaan volgen als je jezelf erin herkent.

Informatie over Norwoodgroepen kun je vinden op mijn website www.norwoodgroep.nl bij 'Landelijke lijst Norwoodgroepen'.

Veel succes!
Groet, Anna

[Johanna]

Hallo Jojo,

Heb me net aangemeld bij de norwoodgroep-online.
En lees net jou verhaal.
pppffff....wat herkenbaar!
Alleen het verschil dat mijn relatie een maand geleden wel gestopt is.
Heb er maanden over gedaan om te eindigen, iedere keer barste hij in woedde uit als ik vertelde dat ik zo niet verder wilde...steeds zwichtte ik iedere keer en maakte het weer goed, was zo bang voor hem en de gevolgen.
Uiteindelijk heeft hij het heel vreemd en plotseling uitgemaakt.
Ik raakte in paniek en wilde alles doen om hem terug te krijgen...
Nu kan ik alles al heel anders beoordelen, dank zij het boek "Als hij maar gelukkig is".
Ben zo blij (ondangs het slopende lege gevoel) dat er een einde is gekomen aan onze destructieve relatie.
Dacht dat ik van hem hield, maar dat was geen houden van, het was mijn verslaving.
Mijn eigenwaarde heb ik zelf zo naar beneden laten duwen.
Nog meer dan dat ik voelde toen ik klein was.
Volg je gevoel Jojo, volgens mij als je diep naar jezelf durf te luisteren weet je vaak donders goed wat wel en niet goed voor je is. Alleen zijn we het verleerd.
Ik ben in iedergeval van plan om mezelf niet meer zo te laten kwellen.
Wil je heel veel sterkte wensen met je strijd in jezelf.
Bij hem blijven en bij hem weg gaan voelt allebei vreselijk en angstig.
Wát is wijsheid????
Het boek lezen lijkt me in iedergeval een goed begin voor jezelf.
Sterkte Jojo.

Hartelijke groetjes,
Johanna

[Sarah]

Beste Jojo,

Ik herken mijzelf heel erg in jouw verhaal. Ik heb zo ontzettend veel over gehad voor mijn vriend, heb zo veel gepikt en geslikt. Totdat ik gezondheidsklachten kreeg omdat ik mijzelf volledig wegcijferde. Het begon met slapeloosheid, daarnaast haaruitval en vermoeidheids -(en stress)klachten. Ik dacht gerust wel regelmatig, waar ben ik nu eigenlijk mee bezig? Maar de drang om HEM het geluk te geven (kan ik helemaal niet, moet ie in zichzelf 'vinden') en hem vooral het geluk te gunnen was veel groter. Daar zette ik mijzelf voor opzij. Ik gun hem dit geluk, omdat ie heel veel nare dingen heeft meegemaakt vroeger. Het is bijna een obessie voor mij geworden. Ik heb namelijk wel een goede thuisbasis gehad vroeger en ik weet dat dat zo belangrijk en vormend is. Op een gegeven moment werd het mij allemaal te veel en heb ik hem gevraagd een andere woning te zoeken. Ik wilde meer rust en hem meer gaan loslaten. Op zich een stap in de goede richting natuurlijk. Beetje meer afstand en het hem ook wat meer 'zelf' laten doen zeg maar.

Inmiddels zit ie al een tijdje in zijn eigen huis en ik merk dat ik nog steeds hetzelfde 'probleem' heb....als hij maar gelukkig is.... Vreselijk irritant, had ik ook niet van mijzelf verwacht. Ik kan namelijk heel goed alleen zijn en voordat ik deze man leerde kennen, woonde ik ook een paar jaar alleen. Ik voelde mij prima en echt gelukkig. In balans zeg maar, een happy single zoals men dan tegenwoordig zegt. Waarom lukt het mij dan niet om dat gevoel nu weer te krijgen? Ben nog steeds te veel bezig met hem, met zijn leven, met zijn geluk. Hij heeft nu problemen op zijn werk en dat hakt er behoorlijk in. En mij raakt het helaas net zo erg als hem en daar baal ik van. Ik zou moeten zeggen; sorry, het is niet meer mijn probleem, probeer het zelf op te lossen. Maar dat doe ik dus niet. Het is nu dus weeeeeeer ook mijn probleem! En daar baal ik van, ik lijd eronder. En ondertussen duwt hij mij weer dubbel zo hard van zich af. Laat zich door mij niet helpen/troosten.

Ik denk dat ik het boekje 'Als hij maar gelukkig is' ook ga lezen, maar er komen heel veel stukken in voor die gaan over je jeugd. Ik moet zeggen dat ik echt een prima jeugd heb gehad met 2 heel zorgzame ouders! Tuurlijk weet ik dat ik in mijn relatie handel uit een gebrek aan zelf/eigenwaarde...maar volgens mij komt dat niet voort uit mijn jeugd.... Waar dat wel vandaan komt en waarom ik zo doorsla in mijn relatie en waarom ik het moeilijk vind om grenzen te stellen, dat weet ik eerlijk gezegd niet. Hoop dat we er uit komen en wens jou ook heel veel sterkte in jouw relatie! Ik wil met mijn verhaal laten zien dat letterlijk afstand nemen (hij en jij een eigen huis) ook niet altijd helpt dus.... We moeten denk ik toch iets dieper gaan graven

Sterkte!

[Sunny_nurse]

Hoi dames,

@ Sarah:
Ik ben er ook zeker van dat ik relatie-verslaafd ben toen ik de uitleg las. En dat deeltje van die ouders dat snapte ik ook niet goed, ik dacht, alé ik heb toch een super liefdevol nest gehad?
Maar volgens mij, als ik eens goed ga kijken, kom ikzelf net uit een 'overbeschermde' situatie?
Volgens mij is dit soort relatie ook een trigger om relatieverslaving uit te lokken.
Mijn moeder heeft me nl. geleerd om lief te hebben, heel veel lief te hebben. En ik denk soms een beetje té veel lief te hebben...


@ Jojo en Johanna:
Ik herken eveneens mezelf in jullie verhaal...het is bijna een openbaring voor mij...De site was al langer door een vriendin van mij doorgestuurd maar had hem tot vandaag niet kunnen, willen, openen..
Misschien als ik hem eerder had geopend had ik die zware crash van afgelopen week niet meegemaakt??
(ik ben namelijk mijn ex (met wie ik , net als jullie, nog een 'relatie' had die geen relatie genoemd werd.) gaan opwachten aan de bioscoop waar hij een date had.
Zelfs toen hij woedend was ben ik hen nog blijven volgen op straat...
Ik werd bang van mezelf...wat was er in godsnaam met mij gebeurt. Nu ik het hier zo allemaal las kwamen er veel puzzelstukjes in elkaar...

Er is dus hoop op herstel!

Veel sterkte allemaal in jullie genezingsproces! Ik ga er zelf zeker kei hard aan werken!
Want momenteel heeft mijn ex nog alle contact verbroken omdat hijz o boos is, maar wat als hij me binnenkort weer nodig heeft en er weer staat...Dan hoop ik dat ik deze keer NEE kan zeggen...

Groetjes
Sunny

[jasmijn]

hallo dames,

ook hier één en al herkenning.
Ben sinds 4 weken pas "los" na tig keer te zijn terug gekropen tegen beter weten in. heb letterlijk op mijn knieeen voor hem gelegen als hij weer zo'n vreselijke woede uitbarsting had.

Hij staat zelfs al op datingsites, dus zo belangrijk was ik voor hem niet schijnbaar. maakt ook niet uit of ik de moeder van zijn kind ben. hij heeft alle contacten verbroken, een nieuw mobiel nummer genomen en mijn mailadres geblokt, voor hem allemaal niet belangrijk. verstand op nul en hij gaat gewoon door. Ook hij heeft een slechte jeugd gehad en vond vertrouwen heel belangrijk maar stootte mij van begin af aan ook steeds af en rende terug naar zijn stek. hij noemde dit zelf niet wegrennen maar naar zijn eigen stek gaan. hierdoor werd ik erg onzeker en ik deed nog meer mijn best om hem te laten zien dat er ook liefhebbende mensen waren maar hoe meer ik mijn best deed en hem liet zien dat ik echt van hem hield, hoe harder hij me afstootte.

ben nu dus een kleine maand met mijn kindje alleen en geestelijk ook nog steeds aan hem verbonden. het enige wat verandert is dat ik niet meer op eieren hoef te lopen, bang dat ik iets "verkeerds" zeg in zijn ogen. ik moest altijd 10 keer nadenken voor ik iets zei, want het werd telkens uit het verband getrokken en tegen me gebruikt.
ook ik was bang maar mede door de felheid die hij bezat en als het mij eens teveel werd en ik er wat van zei, was ik het die aggressief was in zijn ogen.

kortom, jullie verhalen komen zo overeen met mijn eigen verhaal, heb het gevoel hier "thuis" te komen en begrepen te worden.
ben nu bezig het boek te lezen en me dan ook aan te sluiten in het verborgen forum en met jullie mee te doen.

allemaal veel sterkte en doorzettingsvermogen gewenst.

Jasmijn

[Sunny_nurse]

Hey Jasmijn!

Heel veel sterkte gewenst meid.
Echt sjiek dat je doorzet! Het is zo f*cking moeilijk hé...
'K weet het..Maar we moeten doorzetten.
We mogen niet toestaan dat we door ons eigen 'teveel aan liefde' ons zelf kapot laten maken.

Ik hoop echt dat het allemaal goed komt met jou en je kindje!

Komaan meid, jij bent het waard!

Veel sterkte,

Sunny Nurse

ps: ik heb vandaag mijn ex na een week contactverbod weer zelf gebeld ...ik wilde 'ervaren' na wat ik hier had gelezen of ik het weer zou voelen...En inderdaad...Ik voelde hoe ik werd werd aangezogen naar hem toe.
Dus ik wees hard voor mezelf vanaf nu. IK op MIJN benen..niet op 1 been van mij en 1 van hem.

[Lelie]

Hallo,

Mijn forumnaam is Lelie en ik heb onlangs het boek 'als hij maar gelukkig is' voor de tweede keer uitgelezen. De eerste keer had ik al allemaal notities in de kantlijn gezet. Gelukkig, want veel was ik alweer vergeten... in vier of vijf maanden tijd!

Omdat ik heb gekozen apart te wonen. En er een heel stuk chaos van me afgevallen is. Chaos, problemen die niet bij mij hoorden. Ik heb (ook) een man met een droevige jeugd. Maar hij zoekt geen hulp. En zette zich alleen maar meer en meer tegen mij af. Niet eens letterlijk zelf, hooguit door de hele dag boos te zijn. Maar via zijn familie kreeg ik allemaal kritiek.

Al enige tijd praat ik met een psychologe. Er komt eigenlijk meer boven tafel uit mijn eigen jeugd, dan dat mijn huidige leven ter sprake komt. Ik had een jaar of twee geleden al eens gezegd "ik ben met mijn moeder getrouwd", met een grote lach. Maar van een boer met kiespijn, denk ik nu.

En toch verlang ik soms zo hevig om weer met mijn man te zijn. En waarom? Ja, er waren ook goede dingen, hij heeft een hoop lieve kanten. En ik heb begrip gehad, zo lang, voor zijn woede en wanhoop. Maar ik wil er niet (meer) aan stuk gaan. En ook ons kind beschermen. Die mist zijn vader, maar miste hem al toen we daar nog woonden. Alleen kon hij dat zelf niet zo aangeven. Nu is het duidelijk, logisch, pappa en mamma wonen niet in hetzelfde huis. Hij is ook gaan praten op school, zag ik op zijn rapport. Voordien zei hij vrijwel niks dan het hoognodige.

Uit de vicieuze cirkel stappen. Mezelf veranderen. Als ik mezelf toe sta dingen te doen die voor mij belangrijk zijn, mens te zijn, kan ik anderen ook toelaten dat zelf te doen. In plaats dat ik het voor hen doe. Ik merk dat ik nu ook veel moeite heb met 'oude' vriendinnen die mij manipuleren op een manier waarvan ik nu besef dat ik dat bij mijn man deed.

Groeten van Lelie

[veronica]

[Sarah, je laatste zin van je reactie is zo waar! Ook ik woon sinds een half jaar gescheiden van mn vriend, maar ben er nog steeds mee bezig, hij woont in een gemeenschap voor alcoholisten. Ik zoek hem op, betaal alles voor hem, neem hem mee uit. Ik hou al jaren niet meer van hem.
Zoals je zegt; soms moet je dieper graven om los te komen.
Ik ben als de dood dat ie weer thuis komt wonen.