Vrouwen exclusief ?

[Daantje]

Beste Erik en anderen,

Iets voor mij heel goeds (herhaling, herhaling) wat me heel erg geholpen heeft buiten uiteraard al die inspirerende verhalen van lotgenoten zijn korte teksten. Die ik letterlijk uit het hoofd leerde en uiteindelijk begon er wel 's zo'n korte tekst op het 'juiste moment' in m'n bewustzijn te komen..

Komen ze.

(Deze teksten zijn dus aan mezelf gericht hé, dat jij (of een ander) zich niet aangesproken voelt natuurlijk:

- Wil je gelijk hebben of gelukkig zijn. (Is van Dr. Phil)
- De beste manier om ongelukkig te zijn is om je met andermans zaken te bemoeien en de beste manier om gelukkig te zijn is om je met je eigen zaken bezig te houden. (Waarbij ik later pas leerde dat mijn emoties, gedachten en mijn mening ook mijn zaken zijn).
(Is van Melody Beattie).
- Laat ik 'het licht zijn' i.p.v. proberen iemand het licht in te laten zien.
- Het enige wat ik kan veranderen is mezelf of b.v. mijn houding naar een ander toe. (Beetje van mezelf, geïnspireerd door het gebed om gemoedsrust).
- Vertellen waar ik behoefte aan heb i.p.v. te 'schreeuwen' wat die ander verkeerd doet.
- Wat is mijn motief dat ik dit wil doen? (Niet uit liefde, dan doe ik het maar liever niet.)
- Het belangrijkste eerst. (Is een slogan van Al Anon).

Dit was zo eventjes uit het blote hoofd.. Zodra er weer eentje in me opkomt dan zal ik hem hier (ook) neerplanten.

Liefs,
Daantje

[Erik]

Daantje dank je wel voor je reactie. Ik blijf het moeilijk vinden, onderscheid te maken tussen een "normale" gekwetste reactie en eentje die voortkomt uit afgewezen voelen welk gevoel weer gebaseerd is op mijn eigen "onvolkomenheid".
Nou, ik schrijf het hier maar even van me af. Mijn vriendin liet me vorige week weten dat ze er vanavond niet zou zijn, waar ze wel zou zijn, zei ze er niet bij.
Vanmiddag kwam ik er achter dat ze naar een verjaardag ging bij vrienden bij ons.

Nu had ze mij afgelopen week gevraagd, omdat ze plotseling moest werken, op haar dochter te passen, omdat we nu toch een gezin zouden gaan vormen.

Nu gaat ze dus naar die verjaardag (mensen die ik ook goed ken) en heeft er kennelijk voor gekozen dat zonder mij te doen. Toen het vanmiddag even ter sprake kwam, was het ook dochterlief die "verraadde" waar mama naartoe ging.

Sorry hoor, maar dan schiet toch even door mijn hoofd "gezin vormen?? Me hoela". Als dat zo zou zijn, dan was het in mijn optiek vanzelfsprekend geweest dat ik ook mee zou zijn gegaan. Kortom, in ieder geval een gevoel van afwijzing. "Waarom wil je me niet meehebben naar vrienden?"

Maar goed, zoals ik me heb voorgenomen, heb ik er verder alleen maar kennis van genomen en het gelaten voor wat het is. Ook mijn gevoel daarover laat ik er gewoon even zijn. Maar toch doet het pijn.

Nou ja, vandaag CoDA gehad, dus dat is altijd een opkikker. En dat ik nu thuis gewoon even kan doen en laten wat ik zelf wil is ook veel waard natuurlijk.

Anna,
inderdaad, te snel op OK gedrukt. Overigens, als het "echt" misgaat, zoals Joske (de Jos) zegt, dan is het vaak nog mogelijk met de knop VORIGE ook de tekst nog terug te halen.

Allen bedankt en alle goeds

[Daantje]

Daantje dank je wel voor je reactie. Ik blijf het moeilijk vinden, onderscheid te maken tussen een "normale" gekwetste reactie en eentje die voortkomt uit afgewezen voelen welk gevoel weer gebaseerd is op mijn eigen "onvolkomenheid".

Beste Erik,
Dat is volgens mij ook nu juist o.a. waarom we Norwoodvrouw (of man) zijn, omdat we dat onderscheid zo slecht kennen.

B. en ik hadden we gisteravond een heel leuk gesprekje. B. was naar een supermarkt geweest voor iets. En daar hoorde hij een stel een gesprek met elkaar hebben. Ja maar jij zeurt steeds (over die MP-3 speler of zoiets).. En dan zij weer iets dat begon met: "Ja maar jij......." Enz. enz. (Hij begreep niet dat mensen zo met elkaar om konden gaan... )
Ik ben (en dat heb ik gezegd ook) zo trots op ons, hoe wij met elkaar omgaan. B.: "En dat gaat helemaal vanzelf bij ons.." Dus echt niet. Ik niet hoor. Ik heb daar hard voor moeten knokken! Heel wat Al Anon en Norwoodforum online voor moeten bezoeken...
. Maar dat maakt me niks uit! Het is het waard tot en met om die emotionele veiligheid bij iemand te voelen en iemand te schenken!
Ik heb hem dat ook verteld dat het van mijn kant absoluut niet vanzelf gaat.

Hold on hoor.
Liefs,
Daantje

[Anna]

Anna,
inderdaad, te snel op OK gedrukt. Overigens, als het "echt" misgaat, zoals Joske (de Jos) zegt, dan is het vaak nog mogelijk met de knop VORIGE ook de tekst nog terug te halen.

Dit klopt niet, met VORIGE kun je een geplaatst bericht NIET terughalen (als je al op OK hebt gedrukt), dan staat het er al. Maar dat geeft niet hoor, ik haal het wel weer weg. Alleen moeten we gewoon een beetje geduld hebben bij het plaatsen, ik vind het zelf erg lastig, heb al aan mijn zoon gevraagd waar dat aan kan liggen, daarom ben ik benieuwd of jullie er ook last van hebben. Soms helpt het om op STOPPEN te klikken, als het erg lang duurt.
Groetjes, Anna

[Anna]

Ik blijf het moeilijk vinden, onderscheid te maken tussen een "normale" gekwetste reactie en eentje die voortkomt uit afgewezen voelen welk gevoel weer gebaseerd is op mijn eigen "onvolkomenheid".

Hallo Erik, bedoel je hiermee zoiets als: ligt het aan mij of ligt het aan haar? (dat ik gekwetst ben) Is dat belangrijk dan? doet het ene minder pijn dan het andere? of moet je een van de twee maar inslikken of zo? Ik maak zelf dat onderscheid niet. Voor mijzelf is het in beide gevallen belangrijk om het gevoel serieus te nemen (voor mij betekent dat: het opschrijven) en te kijken wat ik precies voel (dus: toen hij dit of dat zei voelde ik me heel klein en gekwetst, of in de steek gelaten, of buitengesloten en verstoten enz.) en ga door dat gevoel heen (het helemaal bewust voelen) waardoor ik wel tot het inzicht en begrip kom waar het ongeveer vandaan komt, en als ik weer terug ben in mijn volwassen bewustzijn weet ik ook wel wat ik er nog over wil zeggen tegen die ander (of dat ik het niet nodig meer vind en geen behoefte meer heb om er iets over te zeggen) en daarbij doet het er niet toe of het een 'normaal' gevoel is (dat ik gekwetst ben) of dat het zou voortkomen uit een 'onvolkomenheid' van mij, ik vind het in beide gevallen belangrijk om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor dat gevoel (in de ik-vorm praten, zoals Daantje zegt), het is MIJN gevoel, of die ander nou iets fout doet of niet, het is MIJN PIJN. Een goede raad: ga er niet over praten zolang je nog in het kindbewustzijn zit, of als je in dat gekwetste gevoel zit (dit is bijna altijd kindbewustzijn, dus gevoelens van vroeger die getriggerd zijn), want dat levert alleen maar problemen en nieuwe pijn op.
Als iemand wil dat jij op haar kind past moet ze dat op een respectvolle manier vragen ('zou jij op mijn dochter willen passen?'), een vraag waar jij ja of nee op kunt antwoorden. Jij bent zelf degene die bepaalt of je dat wilt of niet, dat kan een ander niet voor je bepalen, met wat voor argumenten dan ook. Als iemand iets van je gedaan probeert te krijgen met argumenten, dat heet manipuleren, en dat is respectloos, een respectloze manier van met iemand omgaan. Maar als je respectloos met je laat omgaan is dat in de eerste plaats omdat JIJ ZELF op een respectloze manier met jezelf omgaat (als je dat zelf niet doet laat je het een ander ook niet doen). Dus daar moet je in de eerste plaats aan werken. Door aandacht te besteden aan al je gevoelens, en zonder erover te oordelen (bijv. door de vraag of een gevoel 'normaal' is, dat doet er niet toe) en al je gevoelens serieus te nemen, ik zeg altijd: als je het voelt is er altijd een reden voor, en zoek dat uit! Wat voel ik precies? waarom voel ik dit? waar komt dit gevoel vandaan? De reden waarom je iets voelt komt altijd bij JEZELF vandaan, je eigen innerlijk, je eigen verleden, en je eigen authentieke zelf, zoek die reden dus niet bij de ANDER! ('ligt het aan mij of aan haar?').

Sorry hoor, maar dan schiet toch even door mijn hoofd "gezin vormen?? Me hoela". Als dat zo zou zijn, dan was het in mijn optiek vanzelfsprekend geweest dat ik ook mee zou zijn gegaan. Kortom, in ieder geval een gevoel van afwijzing. "Waarom wil je me niet meehebben naar vrienden?"

Je kunt deze situatie gebruiken om jezelf te leren kennen, laat dit gevoel van afwijzing (en ook die boosheid!) goed toe, besteed er liefdevolle aandacht aan, beschrijf de hele situatie, kijk wat je er precies allemaal bij voelde, kijk of je je wel vaker in je leven zo afgewezen hebt gevoeld, en als kind? Wat gebeurde er dan, bekijk de situatie en wat je erbij voelde, geef jezelf al die aandacht, BEGRIJP waarom je voelt wat je voelt. Op die manier kom je beetje bij beetje steeds meer in contact met wie je werkelijk bent en wat je werkelijk voelt, en gaan die gevoelens ook meer als leidraad dienen bij je keuzes en beslissingen in je leven.
Groetjes, Anna

[Daantje]

Hallo Erik, bedoel je hiermee zoiets als: ligt het aan mij of ligt het aan haar? (dat ik gekwetst ben) Is dat belangrijk dan? doet het ene minder pijn dan het andere? of moet je een van de twee maar inslikken of zo? Ik maak zelf dat onderscheid niet. Voor mijzelf is het in beide gevallen belangrijk om het gevoel serieus te nemen (voor mij betekent dat: het opschrijven) en te kijken wat ik precies voel (dus: toen hij dit of dat zei voelde ik me heel klein en gekwetst, of in de steek gelaten, of buitengesloten en verstoten enz.) en ga door dat gevoel heen (het helemaal bewust voelen) waardoor ik wel tot het inzicht en begrip kom waar het ongeveer vandaan komt, en als ik weer terug ben in mijn volwassen bewustzijn weet ik ook wel wat ik er nog over wil zeggen tegen die ander (of dat ik het niet nodig meer vind en geen behoefte meer heb om er iets over te zeggen) en daarbij doet het er niet toe of het een 'normaal' gevoel is (dat ik gekwetst ben) of dat het zou voortkomen uit een 'onvolkomenheid' van mij, ik vind het in beide gevallen belangrijk om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor dat gevoel (in de ik-vorm praten, zoals Daantje zegt), het is MIJN gevoel, of die ander nou iets fout doet of niet, het is MIJN PIJN. Een goede raad: ga er niet over praten zolang je nog in het kindbewustzijn zit, of als je in dat gekwetste gevoel zit (dit is bijna altijd kindbewustzijn, dus gevoelens van vroeger die getriggerd zijn), want dat levert alleen maar problemen en nieuwe pijn op.
Als iemand wil dat jij op haar kind past moet ze dat op een respectvolle manier vragen ('zou jij op mijn dochter willen passen?'), een vraag waar jij ja of nee op kunt antwoorden. Jij bent zelf degene die bepaalt of je dat wilt of niet, dat kan een ander niet voor je bepalen, met wat voor argumenten dan ook. Als iemand iets van je gedaan probeert te krijgen met argumenten, dat heet manipuleren, en dat is respectloos, een respectloze manier van met iemand omgaan. Maar als je respectloos met je laat omgaan is dat in de eerste plaats omdat JIJ ZELF op een respectloze manier met jezelf omgaat (als je dat zelf niet doet laat je het een ander ook niet doen). Dus daar moet je in de eerste plaats aan werken. Door aandacht te besteden aan al je gevoelens, en zonder erover te oordelen (bijv. door de vraag of een gevoel 'normaal' is, dat doet er niet toe) en al je gevoelens serieus te nemen, ik zeg altijd: als je het voelt is er altijd een reden voor, en zoek dat uit! Wat voel ik precies? waarom voel ik dit? waar komt dit gevoel vandaan? De reden waarom je iets voelt komt altijd bij JEZELF vandaan, je eigen innerlijk, je eigen verleden, en je eigen authentieke zelf, zoek die reden dus niet bij de ANDER! ('ligt het aan mij of aan haar?').

Sorry hoor, maar dan schiet toch even door mijn hoofd "gezin vormen?? Me hoela". Als dat zo zou zijn, dan was het in mijn optiek vanzelfsprekend geweest dat ik ook mee zou zijn gegaan. Kortom, in ieder geval een gevoel van afwijzing. "Waarom wil je me niet meehebben naar vrienden?"

Je kunt deze situatie gebruiken om jezelf te leren kennen, laat dit gevoel van afwijzing (en ook die boosheid!) goed toe, besteed er liefdevolle aandacht aan, beschrijf de hele situatie, kijk wat je er precies allemaal bij voelde, kijk of je je wel vaker in je leven zo afgewezen hebt gevoeld, en als kind? Wat gebeurde er dan, bekijk de situatie en wat je erbij voelde, geef jezelf al die aandacht, BEGRIJP waarom je voelt wat je voelt. Op die manier kom je beetje bij beetje steeds meer in contact met wie je werkelijk bent en wat je werkelijk voelt, en gaan die gevoelens ook meer als leidraad dienen bij je keuzes en beslissingen in je leven.
Groetjes, Anna

Lieve Anna, Erik,
Ik wilde toch ’s zeggen dat door deze tips zelfs de kleine dingetjes tussen B. en mij (die er toch nog waren dan) verbeterd zijn door alles van bovenstaande bijvoorbeeld. Nog altijd snap ik niet helemaal de logica van het ‘doorvoelen’ (maar ook dat is logisch want ik leerde het zo niet vroeger) maar heb wel de (POSITIEVE) praktijk ervan mogen proeven. Ik heb het hier geleerd maar word ook door 'hier' 'bij de les gehouden'.
Goddank!
De ‘sterkte’ van de emoties verminderden door het vooraf eerst met mezelf te ‘bespreken’ (na 'gevoeld' te hebben) waardoor ik meer in die ik-vorm kon praten met mijn partner en al met al is de hele sfeer tussen ons meer en meer emotioneel veiliger geworden.

Nog heb ik soms (ondanks dat ondertussen echt het tegendeel is bewezen): “Wanneer komt die ships nu? Die ik altijd had in relaties?" (Tussen B. en mij?) I.p.v. dat die ships komt wordt het juist alleen maar mooier en mooier wat ik niet had durven dromen en durven verwachten.
Eerst alles doorvoelen is echt een hele belangrijke, die ik hier geleerd heb en nogmaals, waarbij ik hier 'bij de les gehouden word', geïnspireerd word.
Ik ben daar echt dankbaar voor!
Liefs en hold on!
Een nog slaperig Daantje

[Daantje]

P.s.: En dan dat doorvoelen zonder te oordelen (die ik het moeilijkst vind). Niet positief en niet negatief maar meer in de vorm van: Ik heb je (mezelf) gehoord! (Dat zeg ik dan wel 's tegen mezelf...)

[Daantje]

zo’n gedachtegang geprobeerd ‘op papier’ te krijgen.. Ik zal het kopiëren maar dan zo anoniem mogelijk. “Tjonge jonge nou lekker koel meeltje van B. Ja maar hij zit op zijn werk ja (wegberedeneren). O ja, ik moet gewoon voelen, da’s waar. Neeheeeeee, ik moet niks. Ik mag gewoon voelen. O ja. Tssssssss. Wat nou tssssssssss. Ligt het weer aan mezelf zeker. Nou, niet zo negatief. O ja, beter is te zeggen tegen mezelf: “Ik heb je gehoord.”. Koel meeltje daar begon ik mee (met mijn gedachten). Koel voelt niet goed. Koel voelt als vroeger. Met name als mijn ma weer ’s in een depressie zat na de psychose. Te puzzelen daar in een hoekje, de hele bende te verwaarlozen. “Huh, wa?” (Zei ze dan). Alsof ik amper bestond. Zie je nou meid, dat koel wel degelijk ergens vandaan komt? En ja, je had gelijk. B. zit op zijn werk en heeft bovendien ook nog verteld dat hij het druk heeft daar momenteel.. Maar koel voelde het. Is mijn gevoel. O.k., mijn gevoel. Ik schrijf maar even niet terug, of naar zijn huismailadres. O, ja doe dat maar.. De schat. Enz. enz. enz.”
Zomaar een voorbeeld van hoe dat ongeveer kan gaan. De helft moet ik verzinnen want ze gaan soms zo flitsend vlug die gedachten (en emoties die erbij horen). Maar hoe dan ook, ik laat het maar flitsen en doen en probeer er naar te luisteren, soms een conversatie met mezelf te voeren, hardop.. (Hoort toch niemand). Als ik wat voel dan, zeg maar. Op momenten dat ik me zo voel, (afgewezen, want daar komt het meestal op neer) vliegen mijn gedachten van hot naar her en hoe minder ik me ertegen verzet hoe eerder ik tot kalmte kom en B. weer een droppie en een grote schat vind, zoals hij ook echt is. En ook in staat ben hem liefdevol te benaderen en hem een fijne werkdag in gedachten te wensen en soms dan toch nog een klein mailtje te sturen naar zijn werk, kort, zo eentje die ik dan (ondanks voorafgaand: al die gevoelens en gedachten) met een ‘big smile’ typ en verstuur en duidelijk ook zo overkomt naar hem toe want dan kort komt er eentje terug waarbij ik hem met een big smile zie schrijven (in gedachten). Een mailtje waar niets kils meer aan lijkt. Wat dan ook komt doordat ik ontdekt heb wat er werkelijk kil was (vroeger).
Hoe minder verzet tegen al die gedachten enz. enz. hoe sneller ze verdwijnen want des te helderder wordt het me ineens.. O ja, dat was toen. Ahaaaaaaaaaa...
Wat ik wil zeggen is, dat ik het niet forceer allemaal. Gewoon laten gaan en me er dan totaal niet tegen verzetten. Dan komt het bijna vanzelf wel waarom ik me zo (soms) overdreven rot voel over iets wat mijn zeker niet kille partner doet..

Vers van het mes (hihihi).
Nu juist weer een redelijk kortaf meeltje gehad en ik voelde me er o.k. bij. (Haastmeeltje i.v.m. bespreking (ik noem het maar even zo i.v.m. privacy van B.) volgens mij).
Nu kwam meteen in een flits 'mijn ma om de hoek' en als een flits was het gevoel van koel,,,, in het verleden terug. Waar het hoort!!!
Liefs,
Daantje

[Anna]

Nog altijd snap ik niet helemaal de logica van het ‘doorvoelen’ (maar ook dat is logisch want ik leerde het zo niet vroeger) maar heb wel de (POSITIEVE) praktijk ervan mogen proeven.

Ik heb hier even over nagedacht. Ik denk: met gevoelens kun je twee dingen doen: ervan weg, of erdoorheen. Ervan weg (zoals met een verslaving) is je gevoelens ontkennen, afwijzen enz. en dat is een wezenlijk deel van JEZELF afwijzen. Erdoorheen gaan, oftewel je gevoelens er laten zijn zonder je ertegen te verzetten (en zonder 'verdoving'), is jezelf laten zijn wie je bent, zonder oordeel of afkeuring of verzet tegen wie je bent. Het is respect voor jezelf.
Verder: gevoelens hebben een intensiteit en een tijdsduur, dus hoe sterk het gevoel is en hoe lang het duurt. Als je gevoelens niet er laat zijn zoals ze zijn, dus met de intensiteit en duur die ze hebben, maar je ze slechts een beetje toelaat of maar kort, wijs je dus een deel van jezelf af. Dat is meestal iets wat je als kind zo hebt aangeleerd, ofwel door afkeuring van je omgeving, of om jezelf te beschermen omdat de gevoelens te hevig waren (en schadelijk).
Als je als kind had kunnen en mogen voelen wat je voelde had je nu op een natuurlijke manier je gevoelens er kunnen laten zijn, maar omdat wij geleerd hebben onze gevoelens te ontkennen, te bagatelliseren, te veroordelen, te verdringen enz. voelt het proces dat nodig is om te leren gevoelens er weer gewoon te laten zijn als een onnatuurlijk iets. Na een tijd hoef je daar geen moeite meer voor te doen en ben je vanzelf in contact met wat je voelt, dat is er dan gewoon, en je laat je er ook niet meer zo makkelijk vanaf brengen door invloeden van buitenaf. Je bent dan meer je 'hele zelf', het gevoel compleet te zijn (wat je anders in het contact met anderen zoekt).
Groetjes, Anna

[Daantje]

Ik heb hier even over nagedacht. Ik denk: met gevoelens kun je twee dingen doen: ervan weg, of erdoorheen. Ervan weg (zoals met een verslaving) is je gevoelens ontkennen, afwijzen enz. en dat is een wezenlijk deel van JEZELF afwijzen. Erdoorheen gaan, oftewel je gevoelens er laten zijn zonder je ertegen te verzetten (en zonder 'verdoving'), is jezelf laten zijn wie je bent, zonder oordeel of afkeuring of verzet tegen wie je bent. Het is respect voor jezelf.
Verder: gevoelens hebben een intensiteit en een tijdsduur, dus hoe sterk het gevoel is en hoe lang het duurt. Als je gevoelens niet er laat zijn zoals ze zijn, dus met de intensiteit en duur die ze hebben, maar je ze slechts een beetje toelaat of maar kort, wijs je dus een deel van jezelf af. Dat is meestal iets wat je als kind zo hebt aangeleerd, ofwel door afkeuring van je omgeving, of om jezelf te beschermen omdat de gevoelens te hevig waren (en schadelijk).
Als je als kind had kunnen en mogen voelen wat je voelde had je nu op een natuurlijke manier je gevoelens er kunnen laten zijn, maar omdat wij geleerd hebben onze gevoelens te ontkennen, te bagatelliseren, te veroordelen, te verdringen enz. voelt het proces dat nodig is om te leren gevoelens er weer gewoon te laten zijn als een onnatuurlijk iets. Na een tijd hoef je daar geen moeite meer voor te doen en ben je vanzelf in contact met wat je voelt, dat is er dan gewoon, en je laat je er ook niet meer zo makkelijk vanaf brengen door invloeden van buitenaf. Je bent dan meer je 'hele zelf', het gevoel compleet te zijn (wat je anders in het contact met anderen zoekt).
Groetjes, Anna

Deze tekst wil ik echt de inhoud ervan door en door kennen omdat als ik van iets het nut inzie, lukt het vaak NOG beter.
Heel veel dank Anna,
Daantje

[Erik]

Hallo allemaal,

even een tijd niets van me laten horen. Ik heb net de stukjes van Daantje en Anna gelezen en die teksten treffen zeker doel. Maar het is zo moeilijk om te voelen wat je voelt en zeker ook voor de tijdsduur die er kennelijk bijhoort. Zoals ik bij mijn commentaar op het boek van Geurtz ook al schreef, als je je leven lang gewend bent iets op een bepaalde manier te doen, dan is het niet makkelijk het anders te gaan doen. Zeker niet als het gaat om een proces dat ondertussen zo eigen is, dat je het niet eens meer herkent of doorhebt. Voelen van gevoelens en ze niet wegstoppen, er voor weglopen of zoiets. Het is vaak al weggestopt voordat ik zelfs maar doorhad dat ik iets voelde.

Over het geheel genomen gaat het verder in die zin overigens best goed, dat ik wel in mezelf rustiger ben geworden. In de relatie (jawel, die is er nog steeds) kan ik meer loslaten. Als er een situatie ontstaat waarvan ik aanneem dat die voorheen tot conflict geleid zou hebben, kan ik nog steeds afstand nemen, door gewoon mijn mening en/of gevoel te uiten en het verder bij haar te laten wat zij er mee doet.

Maar tevreden over de relatie ben ik zeker niet. Ik twijfel dan ook sterk of het nog echte liefde is die me bij haar laat zijn, of dat het mijn codependency is.

Wel grappig is overigens dat ik meen te merken dat zij ondertussen ook "bijdraait". Niet omdat ik daarop stuur, maar gewoon door mijn opstelling zoals ik hiervoor heb beschreven. Maar ik zeg bewust "lijkt", want dat idee bekruipt me pas sinds kort en is dus nog zeker niet "bewezen".

Maar het bewust met gevoelens omgaan is dus iets wat ik nog steeds dagelijks, in elke situatie, bewust moet doen. Er zit geen automatisme in.

Maar verder moet ik zeggen dat ik over het algemeen even redelijk tevreden ben.

Kortom, we gaan gewoon door.

Liefs en sterkte aan allen.

[Anna]

Maar het bewust met gevoelens omgaan is dus iets wat ik nog steeds dagelijks, in elke situatie, bewust moet doen. Er zit geen automatisme in.

Dat is ook een proces van jaaaren, en die tijd moet je jezelf ook gunnen. Het is in elk geval de moeite waard, want je leven veranderd er totaal mee. Als je er 'gewoon' mee doorgaat zal het zeker zijn vruchten afwerpen, en eigenlijk lees ik in je bericht dat je dat al ervaart, dus hold on!
Leuk om weer iets van je te horen en goed om te horen dat het goed met je gaat!
Groetjes, Anna

[Erik]

Nou, de verrassingen zijn de wereld niet uit. Hoewel dit keer niet naar aanleiding van een voorval (wat normaal wel gebruikelijk) was, krijg ik vandaag ineens een mailtje dat zij zich ineens heel erg moet gaan bezinnen op de relatie. Ze wil dus de komende weken even geen contact. Ik was echt even perplex, vooral aangezien zij een huis had gezien waar we nog zijn wezen kijken ook en waar zij dus met mij wilde gaan samenwonen.

Ik vind het overigens ook een goede ontwikkeling, het komt in ieder geval een beetje genuanceerd over. De toonzetting is er overigens wel één waaruit ik maar één conclusie kan trekken, het is over.

Ik ben er door overdonderd en voel me wel een beetje belazerd, eerlijk gezegd. Verder weet ik nu nog niet hoe ik me eronder ga voelen, want zoals ik hiervoor al had gezegd, ik heb ook zo mijn twijfels.

Ik ben nu in ieder geval even van mijn stuk en voel me doodmoe.

Grappig iets trouwens, vandaag trouwde een collega van mij. Zij over een vriendin van haar verteld waardoor ik de indruk kreeg dat dit om een redelijk codependent iemand ging. Ik kon tussen de vele gasten vandaag die vriendin er naadloos uitpikken. En ja, natuurlijk vond ik haar aantrekkelijk

[Erik]

Vervelend, ineens moeten registreren vanwege verkeerde postingen.

Aansluitend op het het vorige verhaal, mijn vermoeden werd afgelopen zondag dus werkelijkheid. Het is weer over. Was het
's-ochtends nog een mailtje dat begon met Hey stuk, 's-avonds dus een mailtje met dat ze niet meer met me verder kon.

Ik snap er eerlijk gezegd geen bal meer van. Ik heb dat ook in een, wat ik zelf verkeerd, mailtje noem laten blijken. Ik vind mijn mailtje verkeerd omdat het nogal verwijtend is. Later heb ik wel nog uitgelegd wat mijn gevoel erbij is.

Maar ja, toen ze plotseling moest gaan nadenken over onze relatie, of ze nog wel genoeg van me hield, had ik gezegd dat ik me genept voelde omdat we notabene samen naar een huis waren gaan kijken en dan ineens het verhaal dat ze over de relatie moet gaan nadenken. Haar antwoord was "Hoezo genept, het had nog veeel erger gekund hoor, ik had je ook eerst nog voor van alles en nog wat kunnen laten betalen (niet het huis maar andere dingen voor haar die ook nogal duren zouden zijn) en je dan dumpen.
Ja, toen stond ik weer even perplex.

Maar goed, ik heb haar nu dus gezegd, dat ik me zo machteloos voel, onbegrepen en miskend. Ik vocht altijd voor de relatie, heb haar nooit in de steek gelaten, maar haar vertrouwen krijg ik maar niet. En nu dus weer niet.
Rationeel zeg ik echt dat ik blij moet zijn. Ik voel me totaal afgebroken. Overal kwam kritiek op. vanaf mijn kleding, tot de gesprekken die ik voerde, de boeken die ik las, (juist over de onderwerpen waar het hier ook over gaat), films die ik keek en heel sterk ook over CoDA.

Volgens haar is CoDA geen professionele hulpverlening en heb ik daar dus niets te zoeken. Daar ga ik volgens haar niet mee verder komen. Verder was ik egoïstisch geworden. Nou, die snapte ik ook niet helemaal. Ik betaalde behoorlijk wat voor haar en haar kind en was, zoals te doen gebruikelijk altijd beschikbaar, behalve als ik naar CoDA moest.

Ik vang het gevoelsmatig overigens nog aardig op, maar ik weet niet of dat zo blijft.

[Joske]

Even een warm, troostknuffeltje van mij.