dag dames,
ik lees al een paar weken mee, mag op het online forum maar kan nog geen berichten er in zetten.
dus doe ik het maar zo. ik moet het van me afschrijven.
elke keer als ik lees moet ik huilen, wat goed is want ik ben eigenlijk geen huiler, alleen wanneer ik echt instort, en dan bedoel ik lichamelijk en geestelijk.
ben een vrouw (grappig om dat te schrijven want ik zie mezelf nog altijd als meisje) van 33, 9 jaar een destructieve knipperlicht relatie gehad met een aan alcohol en drugsverslaafde man en heb een dochtertje van 4 dat ik helemaal alleen opvoed, zelf toen wij nog samen waren
ik kom van ver, diep heb al zoveel stappen ondernomen.
ik ben 2 jaar geleden met mijn dochtertje alleen gaan wonen om uit de verstikkende omgeving te komen, ben in therapie gegaan omdat ik na de dood van mijn (lieve) vader niemand had die mij hielp in een van de moeilijkste periodes van mijn leven.
mijn moeder was foetsie, zoals ze altijd al is geweest en mijn vriend liep zo hard mogelijk als hij kon weg.
tijdens de gesprekken met mijn therapeut viel het woord relatieverslaafde, en ik was eerst heel erg op mijn tenen getrapt.
maar het bleef hangen.
en na nog een jaar welles/nietes spelletjes , verwijten en burn-out heb ik het boek besteld...als hij maar gelukkig is
gelezen, gehuild, gelezen, gehuild
en dan toch de stap gezet naar een robin norwood zelfhulpgroep.
deze volg ik nu 3 maanden.
mijn nu ex vriend vertrok maar weer eens naar het buitenland, lekker niksen terwijl ik in een van de drukste periodes zat (dochtertje en zware studie)
2 berichtjes met beloftes en daarna radiostilte
en ik wist het
hij is "verlieft" op een ander, die even emotioneel beschadigd is als hijzelf
en diep van binnen weet ik dat dat goed is en dat zij elkaar gevonden hebben om van elkaar iets te leren...
maar het doet zo"n zeer
nu gaat hij stoppen met drinken...zegt hij
en nu wilt hij een "vader" zijn voor zijn kind...zegt hij
terwijl hij ook zegt dat hij haar nooit gewilt heeft en dit leven niet wou
en dat het mijn schuld is dat hij verlieft geworden is op een ander
en dat ik zijn beste maatje ben en dat hij hoopt dat dat altijd zo blijft
poeh, zo'n maatje wil ik niet
en ik vraag hem om mij met rust te laten, maar hij belt en wilt praten (zogezegt over zijn dochter) dus gaat weer elke keer over mijn grens
en ik ben zo verdrietig, ookal weet mijn kop dat het goed is, mijn hart kan maar niet volgen.
ben verlamt, kan geen poot meer verzetten heb het moeilijk met mezelf de zorg voor mijn dochter, kan niet slapen en niet eten...
ik heb terug een afspraak met mijn therapeut gemaakt, boeken gekocht over van jezelf houden, laat me masseren en healing doen, praat veel met mensen probeer goed voor me te zorgen
maar van binnen wordt ik verscheurt en klinkt altijd dat stemmetje...
je ben niet goed genoeg, je bent het niet waard om je te steunen, er voor je te zijn, om voor je te vechten, om je lief te hebben om wat je bent, om je complimenten te geven , samen te groeien.
ik voel me zo alleen, zo verdomt alleen.