Niet weer in dezelfde val aub

[angie]

Hallo allemaal,

Ik heb vandaag wat rondgesnuffeld op de site en in het forum, en heel interessante dingen gelezen. Ik ken het boek van Norwood. Ik heb het zo'n 15 jaar geleden al een keer helemaal stuk gelezen en toen op die manier over een relatie heen gekomen en er stukken sterker uitgekomen.
Ik moet helaas constateren dat ik nu 15 jaar later, toch weer in dezelfde val ben gelopen. Ik zit weer in een destructieve relatie op emotioneel gebied. En vanochtend heb ik er ... weer... een punt achter gezet. En helaas.... ben ik nu WEER op het punt aangeland dat ik weer de neiging krijg om terug te krabbelen, om hem te helpen om hieruit te komen, om hem te helpen om te vechten voor onze relatie door te vertellen wat hij zou moeten doen, etc... Er komt toch weer hoop op dat het deze keer misschien toch zal lukken...
En dat na al die keren dat ik teleurgesteld en gekwetst ben, doordat hij na korte tijd toch weer in zijn oude patroon terug viel. Toch is er iedere keer die hoop dat hij het toch zal leren...
Wie kan me helpen om hier uit te komen? Waarom verval ik iedere keer in die hoop, terwijl ik logischerwijs toch beter zou moeten weten? En beter nog: hoe komt ik van dit patroon af? En dan bedoel ik nu, op korte termijn... In de zin van: hoe weerhou ik mezelf er van om vandaag of morgen toch niet weer in gesprek te gaan met hem over hoe dingen beter aan te pakken?

Ik hoop dat iemand me de weg kan wijzen...

Groetjes, Angie

[Anna]

Hallo Angie,
Welkom hier. Misschien kun je wat hebben aan mijn tekst 'Mijn methode' die hierboven in de onderwerpenlijst in het Gastenboek staat.
Groet, Anna

[Lelie]

Een klein jaar geleden maakte ik een eind aan een slopende relatie. Om vervolgens vier, vijf maanden later weer in de val te lopen. Maar gelukkig zit ik met steun in de rug van mijn Al-Anon groep en van een lieve vriendin, toch niet helemaal op de verkeerde weg.

De relatie is -wat mij betreft (!)- ten einde, hij kijkt nu als een geslagen hondje en heeft zijn ex-vriendin maar weer welkom geheten bij hem thuis. En ik... ik voel me opgelucht. Ben met een paar projecten bezig die me heel veel plezier doen.

Maar dat knagende gevoel, hoe kon ik er zo snel weer intrappen? Ik weet het, ik moet blijven werken aan de stappen. En ook op dit forum actief gaan lezen. Ik wist niet eens meer mijn wachtwoord!

Ik wil genezen!!! Groetjes, Lelie

[Gerda]

Hoi Angie,
Ik ben net nieuw op dit Forum en aan het rond snuffelen. Ik zie dat jou bericht van 2010 is. Voor mij herkenbaar en actueel. Ik weet dat ik moet stoppen maar dan komt weer dat gelukzalige gevoel .....opborrelen misschien kan hij er ook niets aan doen, misschien zijn we beiden slachtoffer van..... ik heb alles al 100 x uitgesproken, opgeschreven zelfs, op een presenteerblaadje aangeboden. Hij snapt het allemaal het is voor hem heel herkenbaar, hij doet een tijdje serieus zijn best en net wanneer alles er op begint te lijken, ik het vertrouwen wat begin te krijgen, maakt hij nog wat schijnbewegingen (als ik kijk of vraag) en vervalt hij langzaam maar zeker weer in het oude patroon: drinken, liegen, naar vrouwen lonken, stemmingswisseling (is hij zomaar boos op me) enz. In omgang en dagelijkse praktische zin een prima vent echt waar maar, emotioneel sloopt hij mij. Je leest het al ik heel actief “ de redster” en hij gelaten/passief, de ideale “norwood” combinatie. Ik heb nu al 4 x heel serieus de relatie verbroken, hij wil dit niet accepteren dringt zich op, belooft weer beterschap en daar gaan we weer omdat ik dan weer zwak wordt en er ook zoh graag in wil geloven…..niet weet hoe hard ik hem weer binnen moet halen. Pfff…..doodvermoeiend! En het meest moe wordt ik van mijzelf! Bah!
Hij is zo als hij is en dat zal niet veranderen, hij denkt van wel maar ik geloof er niet meer in. Hij wil dan weer zijn best doen maar ik heb ook geen zin in een man die zo anders moet zijn dan dat hij is. Hij wil een stabiel leven, zekerheid en veiligheid en daarom heen de bloemetjes met drank en vrouwtjes buiten zetten. Het liefst heeft hij dat ik dat accepteer. Een open relatie!, nee dat kan niet want hij besterft het alleen al bij de gedachte. Trouwens die behoefte heb ik helemaal niet maar ja …misschien is het leuker dan ik denk want hij schijnt daar erg van te kunnen genieten!
Voor jou is het nu 2 jaar later, ik ben heel benieuwd hoe het nu met je is op relatie gebied. Ben je eruit gekomen “ genezen” ? of heb je nog wat hindernissen te nemen? Ik hoop op een reactie. Groet, Gerda

[Lelie]

Hallo Gerda,

Indertijd heb ook ik gereageerd op Angie, en daarna niet meer actief geweest. Ik zie dat zowel Angie als ik slechts twee berichten hebben geplaatst. Zelf was ik intussen wel lange tijd in een Al-Anon groep en dat heeft me goed geholpen.

Voor mezelf kan ik antwoord geven dat het aanmodderen blijft. Na de twee relaties hierboven heb ik geen relatie meer gehad. Wel waren er mannen in mijn leven, met interesse van hun kant, maar ik zag ook wel dat het steeds (globaal) hetzelfde type was. En dat kost me nog steeds regelmatig een hoop energie en lol. Blijkbaar ben ik 'gedoemd' alleen te blijven (met kind) of "zo'n man" in mijn leven te hebben.

Misschien heb je wat aan mijn antwoord, want het enige dat ik zelf heb besloten is om zoveel mogelijk te proberen mezelf te zijn, ontdekken, ontwikkelen. Wat al moeilijk genoeg is. Een ander kan je niet veranderen, jezelf is ook al niet makkelijk.

Waar ik zelf ook veel aan heb gehad was het boek "Are you the one for me?" van Barbara deAngelis (mogelijk komt de tip van dit forum). Ze is zelf een keer of vijf getrouwd, en dat gaf me alleen maar meer het idee dat het een soort verloren zaak is en dat je jezelf maar moet accepteren (dit met een knipoog). Zonder gekheid, wat ik leuk vond van het boek was een vragenlijst/oefening waarbij je van je relaties de plus en minkanten opschrijft. (kan ook familie en collega's etc bij) En dat die lijst dan eigenlijk over jezelf gaat. Over hoe je (niet) wilt zijn. Vooral dat WILLEN. Tenminste, dat is wat ik ervan meegekregen heb. Vond het een mooie handleiding-voor-eigen-ontwikkeling.

Groeten,
Lelie

[Gerda]

Hoi Lelie,
Leuk dat je reageert alhoewel je reactie wel aangeeft hoe moeilijk en ingewikkeld is het is of kan zijn. Ik zit nog volop in de motivatie dat ik het wil overwinnen. Ergens heb ik iets gelezen en uitgeprint over dat het te maken heeft met hoe je vroeger als kind gevormd bent in de (afhankelijke) relatie tot je ouder(s). Ik kan volgens mij rustig stellen dat bij alle Norwood mannen en vrouwen het daar niet helemaal of totaal niet goed is gegaan omdat deze ouder(s) geen “ normale” aandacht en liefde hebben kunnen besteden aan jou als kind. Als kind ben je als het ware fout geprogrammeerd om even zo uit te drukken, je spreekt op dat gebied alleen de taal die je je toen hebt eigengemaakt, je herkent en reageert alleen op mensen die ongeveer hetzelfde handelen en communiceren zoals je ouder(s) deden. Onbewust herken je dit en wordt je hier door aangetrokken want dat is vertrouwd en voelt onbewust als “ons” “ thuis”. Dat is één. Als tweede wat ik eruit haal is dat je het vroeger als afhankelijk kind in die positie nooit hebt kunnen winnen van je ouders, de aandacht, het vertrouwen en de bevestiging waar je zo naar verlangde kreeg je nauwelijks of niet. Het schijnt dat je je partner er op uitzoekt om deze keer deze strijd te winnen en te krijgen wat je toen nooit hebt gekregen en zo nodig had. Bijvoorbeeld mijn vader was emotioneel onbereikbaar/ heeft me in de steek gelaten/aan mijn lot overgelaten. Ik dacht een partner te hebben die bereikbaar is, mij nooit in de steek of aan mijn lot zou over laten. Uiteindelijk is dat wel gebeurt, hij heeft tijdens werkzaamheden in het buitenland een seksuele relatie gehad die ongeveer twee maanden heeft geduurd. Hij had mij daarvoor gezworen dit nooit aan te doen. Het klinkt misschien overdreven maar ondanks mijn vermoedens enz. leek het alsof er iets in mijn hart afstierf toen hij dit uiteindelijk bevestigde. Ik was alleen thuis, mijn schrikreactie was zo heftig dat ik dacht dat ik er in bleef…. een hartaanval ofzo! 3 weken buikpijn en bijna niet gegeten. Ik schrik normaal gesproken niet zo snel dit was voor mijn doen heel apart en heftig. Later dacht ik ……..dit heeft niet alleen met hem te maken er is meer…….maar hoe en wat …kon ik niet bedenken. Nu een jaar later worstel ik nog steeds met deze man of beter gezegd met mij zelf. Ik krijg het niet voor elkaar hem er uit te gooien en te laten, dat lukt wel maar na een tijdje zit hij hier weer gewoon op de bank en ben ik nog blij ook. “ Immers mijn vader is weer terug” “ een vader doe je niet weg hoe erg hij ook is!” “die wil je heel graag geloven als hij zegt dat hij van je houdt, een stom foutje heeft gemaakt, goed voor je zal zorgen en er alles aan zal doen om het goed te houden tussen ons. Dan huppel ik van blijdschap in het rond, geef bijna licht….. en hij voelt zo vertrouwd, we worden zo rustig van elkaar enz. Na wat ik toen gevoeld heb en nu gelezen en herkent heb, geloof ik echt dat hij voor mij mijn of een vader symboliseert. Ik heb nooit een vader gehad (toen ik 13 was is hij overleden, daarvoor was hij altijd aan het werk, overspannen en vervolgens doorgedraaid). Misschien toen ik heel klein was maar dat weet ik niet meer.
Om te beginnen denk ik dat hier iets moet gebeuren, in het deel dat in de kinderjaren is gevormd daar moet een herprogrammering of in ieder geval een correctie plaatsvinden… met NLP of …..(???). Ik begrijp van jou en heb ook bij anderen gelezen dat dit niet meevalt maar, dat geloof ik meteen maar als je echt wilt …. Zal hier de eerste acties in ondernomen moeten worden. Wat ik me dan meteen afvraag is hoe het zit met de vulling van die leegte die je toen hebt gemist! Want je kunt dan het juiste programma op je schijf hebben maar hoe wordt dit dan gevuld met aandacht, bevestiging en liefde want je hebt dan het juiste programma maar die dosis liefde, aandacht e.d. die heb je in de praktijk dan nog steeds niet gehad, toch? Of gaat de nieuwe “gezonde” partner waar we ons dan wel tot aangetrokken voelen dit helemaal goed maken??
Al Anon wel van gehoort maar ik heb er geen ervaring mee. Wat gebeurt er in hoofdlijnen bij de Al-Anon en in welk opzicht heb er iets aan?
Leuk om van je te horen, Groetjes Gerda.

[Anna]

Hallo Gerda, ik wil je bedanken voor het delen van je openhartige verhaal op dit open gedeelte van het Norwoodgroep Forum. Door wat ik erin lees voel ik mij uitgenodigd je een paar vragen te stellen, en antwoorden te geven op de vragen die je hier stelt. Ik hoop dat je dat oké vindt.

Heb je het boek van Robin Norwood 'Als hij maar gelukkig is' gelezen? Als dat niet zo is wil ik je aanraden dit te doen, want dit boek geeft veel inzicht in deze problematiek (die jij hier ook beschrijft over jezelf), en er staat een goed stappenplan achterin. Een belangrijk onderdeel van dit stappenplan is deelname aan een zelfhulpgroep met lotgenoten. En als ik je vragen hier zo lees (aan Lelie) denk ik dat je daar veel aan zou kunnen hebben. In de groep hoor je de verhalen van de anderen waar je veel herkenning en steun aan kunt hebben. Ook van vrouwen die al veel verder zijn in hun herstelproces.

En ik weet niet of je hier al iets gelezen hebt over de Online Norwoodgroep (bij 'Welkom! en lees hier meer over dit forum'). Daar zou je ook aan deel kunnen nemen.

Al Anon zijn zelfhulpgroepen voor familieleden en partners van alcoholisten. Er wordt gewerkt op basis van een 12 stappen programma (oorspronkelijk ontwikkeld door de AA, Anonieme Alcoholisten). Ook in de Norwoodgroepen wordt met een 12 stappen programma gewerkt (niet in alle Norwoodgroepen, maar dit is het soort zelfhulpgroep dat Robin Norwood adviseert).

Ik hoop dat je hier iets aan hebt en mee verder kunt.
Groeten, Anna

[Gerda]

Hoi Anna,
Dank voor je reactie en prima dat je reageert. Fijn zelfs. Ik heb gemaild met een zelfhulpgroep in Groningen, nog geen reactie ontvangen het zal i.v.m. de vakantieperiode wellicht later komen.
Vorig jaar heb ik de relatieontwikkelingen met een psychologe besproken, er kwam uit dat er aan mijn eigenwaarde niet zoveel mankeert, ik heel goed kan opkomen voor mij zelf, kan verwoorden wat er gebeurt in de relatie en kan zien en aangeven wat er “ongezond is”. Voor de hand lag om de relatie te verbreken maar toen kwam het…..ik stelde de volgende “red” poging voor. We lasten een time out in om de redpoging een kans te geven, nu een half jaar later ben ik weer op hetzelfde punt aangekomen. Vandaag heb ik haar gemaild dat ik zover ben om verder te gaan. In de Norwood informatie c.q. boek wordt aangegeven dat de bij voorkeur vrouwelijke therapeute het eens moet zijn met de stelling dat “ te zeer liefhebben” een voortschrijdende ziekte is en de in het boek therapeutisch geschetste benadering onderschrijft.
Ik denk nu op dit moment heel nuchter, was zij op de hoogte van Norwood relaties dan had zij
dat herkent en was ze hierop ingehaakt, toch? Los hiervan zij wij als stel vorig jaar kort in relatie (therapeuten echtpaar) geweest daar heb ik “ Facing Love Addiction” ter sprake gebracht, de reactie hierop was dat er vele benamingen en benaderingen zijn voor dit soort relatieproblemen maar op hetzelfde neerkomen. We gingen verder met zoals ik dat nu zie, de symptoom bestrijding bijvoorbeeld o.a. ik moest hem niet bemoederen, hem meer het gevoel geven dat hij een man is en hij moest niet meer liegen gecontroleerd drinken als hij wilde drinken enz. Best zinvolle punten om iets mee te kunnen. Trouwens ten tijde van deze therapie zat hij nog braaf geheim te houden dat hij net langdurig vreemd was gegaan, maar dat terzijde. “De grapjas” . Wanneer ik nu alles opnieuw op een rijtje zet zou bovenstaande therapie op een later moment nadat de oorzaak (in de jeugd) onderzocht is beter tot zijn recht komen. Het is nu een symptoombestrijding die de oorzaak nooit zal weg nemen, sterker nog de problemen zullen blijven komen zolang de oorzaak niet is aangepakt.
Als je wilt graag je reactie op bovenstaande en op het volgende. Hoe weet ik dat de (mijn) psycholoog mij als “ te zeer liefhebbende” goed kan helpen. Wat moet ik precies vragen? Wanneer weet ik of zij mij goed kan helpen.
Zoals boven geschreven heb ik eens eerder een poging gedaan, dit waren dan wel andere therapeuten maar door hun stellige antwoorden en mijn onwetendheid zijn we verder gegaan. Het lijkt mij goed na alle omzwervingen nu meteen bij een therapeut terecht te komen die weet waar dit over gaat en aan een half woord genoeg heeft.

Hopende op je reactie met vriendelijke groeten, Gerda

PS. de relatietherapie (3 sessies) is voorafgegaan aan mijn persoonlijk bezoeken aan de psychologe.

[Lelie]

Hai Gerda

Anna heeft al antwoord gegeven over de Al-Anon. Voor mij is dat een logische stap geweest, omdat ik getrouwd was met een alcoholist. De herkenning ondeling is zeer prettig. Verder heb ik ook veel gehad aan een forum van (meest ex)geloofsgenoten. Er is een bindende factor, en toch is iedereen in zo'n groep / op een forum anders. En ook zit iedereen in een andere fase van ontwikkeling. Als je daar voor openstaat - dus niet bevooroordeelt probeert te lezen/luisteren - ben je een flink eind op weg.

Onder andere op dit Norwood-forum heb ik een aantal samenvattingen van boeken gelezen, en een aantal ook zelf gekocht. Zoals die van Robin Norwood. Maar ook vanuit een aantal andere gezichtspunten. En dan kijk ik vooral naar de overeenkomsten. Het blijft knokken, wat jij schrijft "Als kind ben je als het ware fout geprogrammeerd om even zo uit te drukken, je spreekt op dat gebied alleen de taal die je je toen hebt eigengemaakt, je herkent en reageert alleen op mensen die ongeveer hetzelfde handelen en communiceren zoals je ouder(s) deden" dat is een van die overeenkomsten.

Toen ik een aantal jaar terug naar een psychologe kon gaan, had ik zelf al een aantal overeenkomsten tussen mijn man en moeder ontdekt, maar bij de psychologe kwam het er nog veel opvallender uit. Telkens als ik iets over mijn echtgenoot vertelde, eindigde het met mijn moeder. Twee eerdere relaties waren meer het gevecht met mijn vader. Het helpt als je het begint te zien. Maar ik denk dat je onderbewuste het moeilijker vindt. Toch dat gevecht eens wil winnen.

Wat ik een goede vraag voor mijzelf vond; als ik dan steeds op onbeschikbare mannen viel (alcholist, werkverslaafde, vrouwenliefhebber) hoe beschikbaar ben ik dan zelf eigenlijk? Het drong zich vooral in alle hevigheid op toen ik weer op "zo'n man" viel. Vooral toen deze ineens wél (tijdelijk...!) beschikbaar werd en ik een soort paniek voelde. En ik weet zelf dan ook nu wel dat het de strijd is die ik als kind had. Een close contact met mijn moeder - té, want het was voor mij verstikkend. En een meestal afwezige vader. Ik merk dat ik naar mijn kind toe ook beide rollen 'speel'.

Het zal niet makkelijk zijn, wellicht onmogelijk, om er helemaal uit te komen. Maar je kan wel een stukje meer rust in je leven krijgen. Juist door los te laten, krijg je meer grip op je leven.

Groeten,
Lelie

[Daantje]

Toen ik een aantal jaar terug naar een psychologe kon gaan, had ik zelf al een aantal overeenkomsten tussen mijn man en moeder ontdekt, maar bij de psychologe kwam het er nog veel opvallender uit. Telkens als ik iets over mijn echtgenoot vertelde, eindigde het met mijn moeder. Twee eerdere relaties waren meer het gevecht met mijn vader. Het helpt als je het begint te zien. Maar ik denk dat je onderbewuste het moeilijker vindt. Toch dat gevecht eens wil winnen.

Wat ik een goede vraag voor mijzelf vond; als ik dan steeds op onbeschikbare mannen viel (alcholist, werkverslaafde, vrouwenliefhebber) hoe beschikbaar ben ik dan zelf eigenlijk? Het drong zich vooral in alle hevigheid op toen ik weer op "zo'n man" viel. Vooral toen deze ineens wél (tijdelijk...!) beschikbaar werd en ik een soort paniek voelde. En ik weet zelf dan ook nu wel dat het de strijd is die ik als kind had. Een close contact met mijn moeder - té, want het was voor mij verstikkend. En een meestal afwezige vader. Ik merk dat ik naar mijn kind toe ook beide rollen 'speel'.

Het zal niet makkelijk zijn, wellicht onmogelijk, om er helemaal uit te komen. Maar je kan wel een stukje meer rust in je leven krijgen. Juist door los te laten, krijg je meer grip op je leven.

Groeten,
Lelie

Hallo Lelie,
Wat herkenbaar.

Zelf zie ik het zo. Gewend aan die md moeder die niet in staat is tot een normale emotionele binding/band, zou ik niet kúnnen vallen op die emotionele beschikbare man, want dat zou ik eng hebben gevonden. Hier begon het dan ook 6 jaar geleden ongeveer, als vanouds. Maar we zijn samen gegroeid en behoorlijk naar elkaar toegegroeid vanaf na een jaartje ongeveer. Wel allebei hulp (van het 12stappenzelfhulpgroep).
Beide zijn we heel kalm aan gewend geraakt aan die gezonde binding (die ons vreemd was).

Goeds en hold on!

Daantje

[Anna]

Hoi Gerda. Ik kan uit je reactie niet goed opmaken of je gelezen hebt wat ik schreef. Maar om antwoord te geven op jouw (nieuwe) vragen. Ik denk dat je voor je relatieverslavingssymptomen het beste naar een zelfhulpgroep met lotgenoten kunt gaan, en aan jezelf werken op basis van het 12 stappen programma van die groep. En daarnaast in therapie werken aan je codependentie-symptomen, het ontwikkelen van eigenwaarde, zelfrespect, zelfaanvaarding en liefde voor jezelf, gezonde grenzen, goed voor jezelf leren zorgen en zelfvertrouwen.

Kennelijk zijn de therapeuten waar jij contact mee hebt niet goed op de hoogte van wat verslaving is en wat de beste aanpak is (van een alcoholist verwachten dat hij niet meer liegt en gecontroleerd drinkt is absurd). Ook voor hem is een zelfhulpgroep met een 12 stappen programma de beste aanpak. Maar dat kan hij alleen maar doen als hij dat zelf wil en zelf ziet dat dat nodig is.

Maar net zoals dat je als relatieverslaafde moet leren dat je 'hem' niet kunt veranderen, en dat ook niet moet proberen, moet je ook beseffen dat je je therapeut niet kunt veranderen. Ik zou kijken of je het gevoel hebt dat je bij deze therapeut werkelijk de hulp krijgt die je nodig hebt, en anders een andere zoeken. Maar nogmaals, het allerbelangrijkste is deelname aan een zelfhulpgroep met een 12 stappen programma.

Als je wilt lezen wat Robin Norwood hierover zegt, dit kun je lezen in dit document: http://www.norwoodgroep.nl/#_ROBIN_NORW ... PVERLENING

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
Groet, Anna

[Lelie]

Hai Daantje,

Wat fijn om te lezen dat jullie allebei hulp hebben kunnen accepteren. De vader van mijn kind vond dat hij geen hulp nodig had, HIJ had tenslotte geen probleem, ik was gek - gesteund door zijn familie. En wat ben ik nu blij. Alleen voor mijn kind is het soms moeilijk.

Met een eerdere partner waren we bij een familie-therapeute - doorverwezen door zijn psycholoog, maar hij kreeg alle gelijk aan zijn kant. Van beide personen. Ik kan nu wel zien dat ikzelf een soort verslaving had, namelijk dat 'controleren' waar Norwood over schreef. Maar hoewel deze partner niet dronk, wist hij het altijd allemaal "mooi te vertellen", zoals ik nu al te goed ken van alcoholisten.

De psych waar ik zelf bij liep was niet op de hoogte van Al-Anon en dergelijke, en ik heb haar een paar prints gegeven. Ze zag aan mij hoeveel ik er aan had. En zo zijn wellicht anderen in dat opzicht geholpen. Het uitspreken van de overeenkomsten deed mij wél goed, maar voor de rest had ik meer aan de Al-Anon groep en ben gestopt bij de psych. Zij zag mij als 'genezen' en dat ik niet zo'n verstikkende moeder voor mijn kind zou zijn. Dat heb ik gelukkig genoteerd in mijn Norwood-boek, om het niet te vergeten (want oh, wat vergeten we gemakkelijk).

Groeten, Lelie

[Daantje]

Wat jammer voor die man . Juist doordat er bereidheid was van twee kanten zijn we naar elkaar toegegroeid en ons intrinsieke eigenwaarde is ook gegroeid.

Die houding van: 'Het ligt niet aan mij dus ik hoef niets actiefs te doen' weerhoud een mens van beterschap. Maar dat is natuurlijk zijn pakje aan (hier zeggen we: "Dat is ons tuintje niet, dat is zijn tuin" maar later meer daarover. Heb daar over geschreven en nu is iemand daarover aan het herschrijven).

Hold on,

Daantje

[Anna]

Gewend aan die md moeder (...)

Hai Daantje, wat betekent 'md moeder'? (misschien als ik het hoor dat ik denk: stom dat ik dat niet bedenken kon, maar nu kom ik er niet op).

En verder: wat goed wat je schrijft. Leuk om te lezen ook. Ik was al benieuwd hoe het nu met je ging. En leuk om je hier toch nog regelmatig te zien.
Groetjes, Anna

[Daantje]

Hallo Anna,

Md = Manisch depressief.
De grootste trigger was genegeerd worden. Dat doen md -mensen vaak onopzettelijk.
En ook dat gaat nu goed.

Wij hebben alleen van een andere persoon 'de wind heel erg tegen gehad'. Maar dat heeft ons alleen nog maar hechter gemaakt en is iets goeds uit voortgekomen (boekje) maar daarover later meer (weet nog niet helemaal zeker wat er mee gaat gebeuren).

Groetjes,
Daantje