Niet weer in dezelfde val aub

[Lelie]

Wat jammer voor die man .

Haha, ja want ik ben een hele leuke vrouw Tenminste dat schijn ik te moeten geloven, want het wordt vaak genoeg gezegd.

Het nummer van Harry Jekkers "ik hou van mij" heeft hier lange tijd als wek-liedje dienst gedaan - in het toen nog vrij lege appartement waar ik met mijn kind kwam te wonen - galmde dus nog lekker door ook!

En als het voorbij komt op mijn computer komt gelijk ook dat bevrijde gevoel terug.

In het boek van Barbara DeAngelis is een hoofdstuk gewijd aan Toxic Families en toen zag ik dat ook wel van twee kanten. Alleen heb ik zelf afstand kunnen nemen. Het is heerlijk gewaardeerd te worden om wie je BENT, en niet constant kritiek op wat je zou moeten veranderen om aan andermans voorwaarden te voldoen. En daardoor ben ik zelf ook minder kritisch naar anderen toe. Hoewel er natuurlijk nog genoeggggg te schaven valt, ahem.

Groeten,
Lelie

[Daantje]

Ja hier ook hoor (genoeg te schaven). Maar wel leuk om iets te wensen over te houden.

Veel goeds,

Daantje

[Anna]

Md = Manisch depressief.

Dank je wel voor je antwoord Daantje. En inderdaad denk ik nu: o ja, natuurlijk, en dat ik dat zelf niet bedenken kon. Maar ja, ook voor anderen die hier lezen is het goed dat nu duidelijk is wat je met deze afkorting bedoelde.
Groetjes, Anna

[Lelie]

Het lijkt er op dat ik weer in de val zit. Een leuke man in mijn leven, met wie ik muziek maak, maar met een vriendin. Inmiddels twee weken niets gehoord, terwijl hij het de laatste keer over een concert had vrij binnenkort. Probeer te bellen, maar zowel de vaste als zijn mobiele lijn krijg ik een mevrouw met bla bla.

Ik voel een verstikkend gevoel. Dit heeft niets meer te maken met zijn onbeschikbaar zijn (vanwege de vriendin). Dit is mijn verleden, mijn vader, jaren van slecht contact, geen contact. Dat gevoel dat je liever dan maar slecht nieuws hebt, dan geen nieuws. Ik geloof niet in "geen nieuws is goed nieuws".

Mijn keel trekt dicht - ik heb al vanaf de lagere school problemen met mijn weerstand.

Van de week nog de andere trigger, mijn moeder, vanwege een vriend die kwam vragen of het een beetje bottert tussen mijn ex en mij, vanwege ons kind (een vriend die alleen zijn kind heeft groot gebracht). En als je kritiek uit op de ouder - het kind is de helft jou en de helft die ouder - dan heb je kritiek op je kind. Ja, zo herkenbaar. Maar later dacht ik, het is eigenlijk erger, want die ouder die kritiek heeft voelt zich beter dan de andere ouder, en - dus - beter dan het kind (ik dus).

Ga nu even door een heerlijk diep dal. En het enige dat ik kan doen is het toelaten, me eraan over te geven zonder mezelf te verliezen. Maar wat doet het pijn. De tranen stromen ook terwijl ik dit typ.

Bedankt voor het lezen,
Lelie

[Gerda]

Hoi Lelie,
Even niet gereageerd, ben druk om allerlei informatie over ‘relatieverslaving’ te lezen, te onderstrepen over te nadenken, muntjes laten vallen enz.
Begrijp dat je nu een beetje in de put zit doordat je wordt getriggerd op (nog) gevoelige pijnpunten uit het verleden. Je lijkt me "nog te" gevoelig, maar ja wie ben ik. Kan je alleen zeggen dat ik een paar jaar geleden wel eens totaal overstuur bij mijn moeder vandaan ben gekomen, kon niet meer stoppen met huilen, mijn kinderen zaten mij aan te staren! Toestand. Dat was de druppel. Inmiddels ben ik behoorlijk gehard, ik geef aan wat ik er van vind als ze raar doet, vraag of ze normaal kan doen, corrigeert zij zich niet dan stap ik zo op. Dit is wel een heel proces geweest, maar nu tijdens deze reactie bedenk ik mij dat dit wellicht ook te maken heeft met het je emotioneel je los maken van iemand. Voor je eigen welbevinden. Ik denk dat ik dat gedaan heb. We zien elkaar zeer regelmatig, het is meer een zorg voor haar contact in praktische zin, dit verloopt wel een stuk rustiger en frisser dan dat het ooit geweest is. In hoeverre er een emotionele binding is.....kan ik zelf heel moeilijk beoordelen. Maar kan wel stellen dat zij mij op geen enkele manier nog de kachel aanmaakt. En dat is wel zo rustig.

Ik hoop dat je er snel weer bovenuit kunt stijgen en kunt blijven.

Terug komend op een eerdere reactie van je, over wat je schreef “ hoe beschikbaar ben jezelf?” Een hele goeie vraag. Helemaal na wat ik net over mijn moeder heb geschreven (wat niet in de bedoeling lag). Ik zou het niet weten van mijzelf! Hoe kun je hier achter komen? Jij kwam er bij toeval achter, ik heb er wel eens aan gedacht maar kon er niet zoveel mee op dat moment. Misschien is het wel goed om dat eens te onderzoeken. Wie heeft hier informatie over of misschien is er wel een test voor.
Groet, Gerda

[Lelie]

Hai Gerda,

Leuk om zo van gedachte te wisselen. Ik ben hier verder niet zo actief, zit meer op een ander (laat ik zeg: hoognodig) forum.

Over mijn moeder kan ik niet te veel zeggen, mijn situatie zou te herkenbaar zijn, maar dat wat jou lukte met jou moeder, heb ik met een vriend kunnen uitvoeren. Hij zag mij zitten, ik had twijfels, maar er waren ook leuke dingen, die ik in de jaren met mijn ex had gemist. En toen ik jou stuk las, besefte ik pas hoe ik hier de strijd met mijn moeder aanging. Na een paar keer weggaan omdat deze 'vriend' me weer eens stapels kritiek toebeet, heb ik er een punt achter gezet.

Maar met mijn moeder zelf lukt(e) het tot nu toe niet. En ik vermoed dat dat die gevoeligheid is die jij in mijn stuk leest.

Hier op het forum staat volgens mij een uittreksel van de hand van Anna, van een boek van Harville Hendrix. Ik heb het uiteindelijk ook in het Engels gelezen. Maar in het Nederlandse uittreksel staat een werkbare vragenlijst waar je veel over jezelf kan leren. In hoeverre die beschikbaarheid daar uit kwam, weet ik niet meer, maar ik had er veel aan. Ik heb net bij "boeken" gekeken, maar kan het niet zo snel vinden.

Mijn (niet) beschikbaar zijn merk ik vooral aan mijn kind. Hoewel die natuurlijk soms ook gewoon om aandacht 'zeurt', ben ik er ook wel achter wanneer het aan mij ligt. Dan voel ik mijn eigen afwezigheid/onbeschikbaar zijn. Meestal in periodes dat ik teveel te doen heb. Nu vakantie van mijn kind, zelf toch moeten werken, en proberen oppas te regelen, vader belt af en toe op het laatste moment af. Dan werkt zo'n val als een echte fnuik. Omdat ik geen energie meer over heb. Wat dat betreft geloof ik zeker dat ik eigenlijk al jaaaren overspannen ben, vanuit mijn kindertijd. En dat je - inderdaad - die adrenaline zoekt of wat ook - om het vol te houden. Mijn lichaam heeft al diverse malen geprotesteerd met auto-immuunziektes ed. Dan moet ik weer loslaten. Vooral het commentaar van anderen, wat zich meestal in mijn hoofd afspeelt...

Het lukt om de oorspronkelijke commentatoren te mijden, maar die stemmen in je hoofd zijn soms moeilijk uit te zetten. Zeker als je moe bent.

Groeten, Lelie

[Anna]

Hier op het forum staat volgens mij een uittreksel van de hand van Anna, van een boek van Harville Hendrix. Ik heb het uiteindelijk ook in het Engels gelezen. Maar in het Nederlandse uittreksel staat een werkbare vragenlijst waar je veel over jezelf kan leren. In hoeverre die beschikbaarheid daar uit kwam, weet ik niet meer, maar ik had er veel aan. Ik heb net bij "boeken" gekeken, maar kan het niet zo snel vinden.

Die teksten van Harville Hendrix staan op de Norwoodgroep website (niet op het Norwoodgroep Forum) bij 'Relevante zelf-therapie methoden':
http://www.norwoodgroep.nl/#_RELEVANTE_ZELF_-THERAPIE

En ik vind het moedig en goed van jullie dat je je ervaringen hier deelt, en daarvoor wil ik jullie bedanken, maar ik wil ook nog even onder de aandacht brengen dat er ook een besloten gedeelte is op dit Norwoodgroep Forum, de 'Online Norwoodgroep', waar veel van dit soort gevoelens en ervaringen worden gedeeld.

Terug komend op een eerdere reactie van je, over wat je schreef “ hoe beschikbaar ben jezelf?” Een hele goeie vraag. Helemaal na wat ik net over mijn moeder heb geschreven (wat niet in de bedoeling lag). Ik zou het niet weten van mijzelf! Hoe kun je hier achter komen? Jij kwam er bij toeval achter, ik heb er wel eens aan gedacht maar kon er niet zoveel mee op dat moment. Misschien is het wel goed om dat eens te onderzoeken. Wie heeft hier informatie over of misschien is er wel een test voor.

Op het besloten forum deel heb ik een veel actievere rol in het meedenken met dit soort vragen. Als je het boek van Robin Norwood hebt gelezen en je je herkent in de problematiek die daarin beschreven wordt, kun je deelneemster worden aan die online groep (als je dat zou willen).
Groet, Anna