Hallo allemaal,
Na hier heel veel gelezen te hebben wil ik me graag voorstellen en wat over mezelf vertellen.
Ik ben 51 jaar en zit al vanaf mijn 16e jaar in verkeerde/foute relaties.
Het besef dat die relaties niet klopten was er eigenlijk al heel lang, maar er wat mee doen is een tweede. Ik heb het boek van Robin Norwood al lang geleden gelezen en herkende er heel veel van mezelf in, alleen deed ik er niets mee. Ongeveer een half jaar geleden heb ik het boek opnieuw besteld omdat ik het kwijt was en heb het opnieuw gelezen.
De drang om mijn leven te veranderen was heel groot omdat ik opnieuw in een destructieve relatie zat. Ik zeg zat, omdat ik die relatie sinds een paar weken beeindigd heb.
De relatie heeft 7 jaar geduurd en het was een getrouwde man.
Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden heb ik toch gedaan. Ik heb de relatie verbroken. Nog nooit heb ik het zo moeilijk gevonden om een relatie te verbreken als deze keer.
Ik ben er dan ook totaal kapot van, ben er doodziek van geworden, letterlijk!
De afgelopen maanden ging ik me steeds beroerder en zieker voelen. Ik wist dondersgoed hoe dat kwam maar voelde me machteloos. Totdat ik op een punt kwam dat ik echt niet meer verder kon. Ik heb me ziek moeten melden op mijn werk omdat ik totaal de weg kwijt was.
De reden dat ik er zo kapot van ben is omdat deze man heel goed voor mij zorgde. Hij deed van alles voor me op allerlei gebied. Ik heb heel veel steun van hem gehad in moeilijk periodes in mijn leven. En juist daarom was het zo verschrikkelijk moeilijk hem los te laten.
Pas nu weet ik dat dit juist een van de gevaarlijkste vormen van relatieverslaving is. Hij was mijn vader geworden en ik was het kind. Een paar jaar geleden heb ik geprobeerd de relatie te verbreken maar wist toen niet hoe snel ik naar hem terug moest gaan. Dat is nu totaal anders. Ik word al misselijk bij het idee dat ik hem zou moeten zien of horen. Ik wil ook echt niet terug. En dat is iets wat ik dus echt niet snap van mezelf. Want hoe kan het bestaan dat ik de man waar ik een paar maanden geleden bij wijze van spreken nog een moord voor zou doen nu kan missen als kiespijn?
Ik hoop daar gaandeweg nog achter te komen want ik wil mezelf graag gaan begrijpen. Aan de ene kant ben ik opgelucht dat ik het gedaan heb maar aan de andere kant heb ik nog steeds het gevoel van een strop om mijn nek. Hele vreemde gevoelens waren er in mijn hoofd rond. Ik ben heel blij dat ik dit forum gevonden heb. Ik lees zoveel herkenning dat ik met mijn mond open zit te lezen. Alleen dat lucht me al heel erg op.
Dit was het even voor nu.
Ik hoop nog veel met jullie te kunnen delen en schrijven.
Even voorstellen
Hallo Anna, een paar dagen geleden heb ik een mail van je gehad maar ben die om de een of andere reden kwijtgeraakt. Ik weet nog wel dat je vroeg of het de bedoeling was of ik mijn verhaal op het open forum schreef.
Ik ben me er van bewust dat iedereen dit kan lezen daarom heb ik het ook beknopt gehouden.
Ik wacht rustig af tot ik op het besloten forum mag schrijven.
Tot schrijfs
Ik ben me er van bewust dat iedereen dit kan lezen daarom heb ik het ook beknopt gehouden.
Ik wacht rustig af tot ik op het besloten forum mag schrijven.
Tot schrijfs
Ik zal je de e-mail nog eens sturen.Ludotje schreef:Hallo Anna, een paar dagen geleden heb ik een mail van je gehad maar ben die om de een of andere reden kwijtgeraakt. Ik weet nog wel dat je vroeg of het de bedoeling was of ik mijn verhaal op het open forum schreef.
Ik ben me er van bewust dat iedereen dit kan lezen daarom heb ik het ook beknopt gehouden.
Ik wacht rustig af tot ik op het besloten forum mag schrijven.
Tot schrijfs
Groeten, Anna