Ben dus bij SLAA geweest. Was wel even iets anders dan CoDA. Ik had vanaf het begin het gevoel niet helemaal bij de goede groep te zitten, kon me niet echt identificiren met de zaken die daar op tafel kwamen. Balen dus een beetje, was de enige die met relatieverslaving te kampen leek te hebben. Maar misschien moet ik toch maar een paar keer kijken. Zaterdag dan toch maar weer naar A'dam voor de CoDAgroep.
Heb momenteel een ongelooflijke inzinking. Dom misschien, maar heb nog al onze mails een keer gelezen. Hoewel dat pijnlijk is om te zien, wat voor onaardige dingen allemaal werden gezegd, barst ik nu toch van verlangen naar haar. Ik voel alweer een slapeloze nacht aankomen. Dat gevoel haar weer te willen zien, aanraken, bij me te voelen, is gekmakend gewoon. Terwijl ik ooit aan haar schreef dat ik wel inzag dat zij telkens weer alle moeite zou doen om een "bom" onder de relatie te leggen. Ik word even gek van mezelf. Hopelijk jullie niet.
Vrouwen exclusief ?
-
Hannah
Hoi Erik, dat is allemaal heel herkenbaar, dat verlangen terug naar... Ik ben het bij mezelf ook zo vaak tegengekomen en ook bij andere vrouwen op het besloten forum. Ik ben ook vaak teruggegaan. Dat verlangen werd dan zo groot. Kon mijn leegte niet aan. HIJ is niet de oplossing voor mijn problemen, maar mijn probleem is ook niet opgelost door een relatiebreuk. Daar zit het niet. Kortom: als je teruggaat naar haar, kom je jezelf toch weer tegen en DAAR gaat het om. Jezelf willen tegenkomen, aanvaarden, accepteren, zorgen voor.... Mijn ervaring is dat wel of geen relatie minder relevant is (uiteindelijk). Als je je op jezelf richt, krijg je almaar meer zicht op wie zij is en wat jullie relatie IS. Geef jezelf maar niet op je kop dat dat verlangen er is naar haar. Probeer het er te laten zijn, zonder oordeel. En voel of er iets anders onder dat verlangen zit. groetjes Johannah
Volgens Robin Norwood (en mij) is het het beste om in je gebeden te vragen om leiding, leiding van het hogere, en niet om dat soort specifieke dingen (staat in het tweede boek hoofdstuk 2).Erik schreef:Misschien moet ik wel om meer gevoel en minder ratio bidden. Want als ik één verdedigingsmechaniscme heb, dan is het mijn ratio wel.
Groetjes, Anna
En DAAR heb ik het héél moeilijk mee gehad.Erik schreef:Joske,
Over het voelen van gevoelens gesproken. Ik voelde me toch wel afgewezen toen je zei dat je moeite had met de aanwezigheid van mannen op deze site.
Ik ben zo intens bang om iemand te kwetsen.
Vandaag kijk ik er weer realistisch, evenwichtig en sterk tegen aan. Ik had dat gevoel inderdaad bij jou kunnen laten. Ik had het zo gebracht dat ik jou niet op persoon aansprak. Het gaat me ook niet om jou als Eric, niet om jou als persoon. Jou vind ik waardevol.
Gisteren voelde ik me al heel kwetsbaar... dát zijn moeilijke dagen.
Vandaag sta ik weer in mijn kracht.
Dit wou ik even met jou delen.
Ik vind trouwens dat je heel erg goed bezig bent. Ik ben trots op je, jij ook?
Alle goeds, Joske
-
Erik
Joske,
Hoewel ik niet altijd even tactisch ben, heb ik ook altijd angst om mensen te kwetsen. Zal ook wel mijn gevoel te maken "er niet te mogen zijn". Dat gelooft overigens geen mens in mijn omgeving. Als ik zeg dat ik verlegen ben, dan gelooft ook niemand dat. Ik schijn redelijk "aanwezig" te kunnen zijn.
Maar die kwetsbaarheid, momenteel voel ik me niet anders dan dat. Zoals voorspeld wat het een korte nachtrust. Maar ja, dat kan dan natuurlijk ook een selffulfilling prophecy worden. Maar daardoor voel ik me nog zwakker.
En nee, ik heb nu niet het gevoel dat ik realistisch tegen dingen aankijk. Mijn gevoel van verlangen naar haar, bijvoorbeeld. Een vriendin van mij heeft al eens gezegd, "Waar wil je dan naar terug? Naar de onterechte beschuldigingen, de valse aantijgingen, de woedeaanvallen (van haar), de jaloezie?"
En als ik er zo naar kijk, dan denk ik ook, dat was geen leven. Toch is er altijd het verlangen, het gevoel van houden van, het idee dat het allemaal wel goed zou kunnen komen als we het allemaal maar eens goed uit zouden praten. Nee, geen realistisch idee, vrees ik.
Ik ben zo uit evenwicht, dat ik dat ook lichamelijk voel, heb constant het idee dat dingen scheef staan. Het huis, mijn bureau, maar ook als ik loop, het idee dat ik zo om zou kunnen vallen.
Overigens, je had het inderdaad niet op de persoon gericht, maar ik zou ook dat ik het me aantrok, dat ik me afgewezen voelde. Het naar mij toe trekken van algemeen commentaar op mannen is dan wat ik doe. Ik neem je ook niks kwalijk hoor, zo moet je het niet verstaan.
Ik heb bewondering voor je evenwicht en er weer sterk tegenaan kijken, wilde wel dat ik dat ook weer zou kunnen, maar nu gaat dat echt ff niet.
Dank je in ieder geval voor je antwoord. Dat je toch kwetsbaar durft te zijn vind ik overigens heel knap.
Johannah, dank je wel, dit is best wel een hart onder de riem. Ik wist ook wel dat ik niet de enige ben die dit zo beleeft. Overigens, ik kan niet terug naar haar, want zij houdt de deur lettelijk en figuurlijk dicht. Goede suggestie om te kijken wat er onder dat verlangen zit. Want zoals je hiervoor kunt zien, er zijn nogal wat elementen die een terugverlangen nu niet echt voor de hand laten liggen. En toch, zit er in mijn idee altijd dat zij gewond is, en daardoor niet meer kwetsbaar durft te zijn en daardoor de fantastische, mooie en lieve vrouw, die ze eigenlijk is, wegstopt. Ik weet het, dat gaat over haar, maar ik bedoel het vanuit mijn gevoel, waarom ik zo verknocht kan blijven aan iets dat kennelijk niet reëel is.
Ja, het mezelf tegenkomen. Ik denk dat in dat opzicht deze relatie, of misschien wel de breuk, heel erg goed is. Nu pas kan ik terugkijken naar mijn eigen rol, zie ik dat wat ik over haar zei, aan onaardige dingen die zij zei of deed, dat ik in niets daarin onderdeed. Een strijd der ego's zal ik het maar kort samenvatten.
Daar valt dus veel voor mezelf van te leren.
Anna,
Oeps, zo ruim had ik het niet gelezen. Niet gaan bidden voor het herstel van de relatie, die snapte ik wel dat dat te concreet is (en ook niet reëel). Hier dacht ik iets gevonden te hebben dat niet onder die concrete categorie viel.
Nou ja, zoals je kunt lezen, vind ik het moeilijk om los te laten, weet verder even niet wat ik er van moet zeggen.
Behalve dat ik van jullie ondertussen wel veel steun ervaar.
Dank jullie wel.
Hoewel ik niet altijd even tactisch ben, heb ik ook altijd angst om mensen te kwetsen. Zal ook wel mijn gevoel te maken "er niet te mogen zijn". Dat gelooft overigens geen mens in mijn omgeving. Als ik zeg dat ik verlegen ben, dan gelooft ook niemand dat. Ik schijn redelijk "aanwezig" te kunnen zijn.
Maar die kwetsbaarheid, momenteel voel ik me niet anders dan dat. Zoals voorspeld wat het een korte nachtrust. Maar ja, dat kan dan natuurlijk ook een selffulfilling prophecy worden. Maar daardoor voel ik me nog zwakker.
En nee, ik heb nu niet het gevoel dat ik realistisch tegen dingen aankijk. Mijn gevoel van verlangen naar haar, bijvoorbeeld. Een vriendin van mij heeft al eens gezegd, "Waar wil je dan naar terug? Naar de onterechte beschuldigingen, de valse aantijgingen, de woedeaanvallen (van haar), de jaloezie?"
En als ik er zo naar kijk, dan denk ik ook, dat was geen leven. Toch is er altijd het verlangen, het gevoel van houden van, het idee dat het allemaal wel goed zou kunnen komen als we het allemaal maar eens goed uit zouden praten. Nee, geen realistisch idee, vrees ik.
Ik ben zo uit evenwicht, dat ik dat ook lichamelijk voel, heb constant het idee dat dingen scheef staan. Het huis, mijn bureau, maar ook als ik loop, het idee dat ik zo om zou kunnen vallen.
Overigens, je had het inderdaad niet op de persoon gericht, maar ik zou ook dat ik het me aantrok, dat ik me afgewezen voelde. Het naar mij toe trekken van algemeen commentaar op mannen is dan wat ik doe. Ik neem je ook niks kwalijk hoor, zo moet je het niet verstaan.
Ik heb bewondering voor je evenwicht en er weer sterk tegenaan kijken, wilde wel dat ik dat ook weer zou kunnen, maar nu gaat dat echt ff niet.
Dank je in ieder geval voor je antwoord. Dat je toch kwetsbaar durft te zijn vind ik overigens heel knap.
Johannah, dank je wel, dit is best wel een hart onder de riem. Ik wist ook wel dat ik niet de enige ben die dit zo beleeft. Overigens, ik kan niet terug naar haar, want zij houdt de deur lettelijk en figuurlijk dicht. Goede suggestie om te kijken wat er onder dat verlangen zit. Want zoals je hiervoor kunt zien, er zijn nogal wat elementen die een terugverlangen nu niet echt voor de hand laten liggen. En toch, zit er in mijn idee altijd dat zij gewond is, en daardoor niet meer kwetsbaar durft te zijn en daardoor de fantastische, mooie en lieve vrouw, die ze eigenlijk is, wegstopt. Ik weet het, dat gaat over haar, maar ik bedoel het vanuit mijn gevoel, waarom ik zo verknocht kan blijven aan iets dat kennelijk niet reëel is.
Ja, het mezelf tegenkomen. Ik denk dat in dat opzicht deze relatie, of misschien wel de breuk, heel erg goed is. Nu pas kan ik terugkijken naar mijn eigen rol, zie ik dat wat ik over haar zei, aan onaardige dingen die zij zei of deed, dat ik in niets daarin onderdeed. Een strijd der ego's zal ik het maar kort samenvatten.
Daar valt dus veel voor mezelf van te leren.
Anna,
Oeps, zo ruim had ik het niet gelezen. Niet gaan bidden voor het herstel van de relatie, die snapte ik wel dat dat te concreet is (en ook niet reëel). Hier dacht ik iets gevonden te hebben dat niet onder die concrete categorie viel.
Nou ja, zoals je kunt lezen, vind ik het moeilijk om los te laten, weet verder even niet wat ik er van moet zeggen.
Behalve dat ik van jullie ondertussen wel veel steun ervaar.
Dank jullie wel.
-
Gast
Hallo Erik
Mijn naam is Escape en kom ook van het besloten forum.
Toen ik ging voelen en nadenken waarom ik eigenlijk ook graag naar hem terug wilde kwam ik er achter dat ik dus eigenlijk het kind in mezelf wou beschermen en koesteren.
De dingen die hem werden aangedaan door zijn omgeving en ouders was eigenlijk hetzelfde als wat mij was aangedaan toen ik kind was.
Dat was dus mijn trigger.
Hem kon ik niet helpen.
Mezelf kan ik nu alleen maar helpen door terug te gaan naar dat kindje van toen en haar te zeggen dat ik haar zal beschermen en liefhebben.
En dat ik nu met mijn volwassen geest op zal letten dat dat soort dingen niet weer gebeuren.
Groetjes Escape
Ik vind het trouwens heel tof dat er in ieder geval één man is die serieus naar zichzelf kijkt.
Mijn naam is Escape en kom ook van het besloten forum.
Toen ik ging voelen en nadenken waarom ik eigenlijk ook graag naar hem terug wilde kwam ik er achter dat ik dus eigenlijk het kind in mezelf wou beschermen en koesteren.
De dingen die hem werden aangedaan door zijn omgeving en ouders was eigenlijk hetzelfde als wat mij was aangedaan toen ik kind was.
Dat was dus mijn trigger.
Hem kon ik niet helpen.
Mezelf kan ik nu alleen maar helpen door terug te gaan naar dat kindje van toen en haar te zeggen dat ik haar zal beschermen en liefhebben.
En dat ik nu met mijn volwassen geest op zal letten dat dat soort dingen niet weer gebeuren.
Groetjes Escape
Ik vind het trouwens heel tof dat er in ieder geval één man is die serieus naar zichzelf kijkt.
Joske en Erik, ik vind het wel mooi wat hier gebeurt, Joske ik wist natuurlijk van jou al hoeveel moeite je hebt met het idee van mannen hier op het forum, en ik vond het heel goed van je dat je dat eerlijk durfde uit te spreken en op een manier waarbij je zelf verantwoordelijkheid nam voor die gevoelens. En wat je dan kunt zien is dat, hoewel je zelf verantwoordelijkheid neemt voor dat gevoel en de ander niet aanvalt, die ander zich toch aangesproken of aangevallen kan voelen. Dus ook al bedoelde je dat helemaal niet, Erik voelde dat wel zo. En dat kon ik ook weer heel goed begrijpen. Dit is zo'n mooi voorbeeld van hoe het vaak (fout) gaat in relaties. Nu gaat het hier niet fout, maar in relaties gaat dit wel vaak fout, omdat we om te beginnen al meestal een partner uitkiezen die de gevoelens uit onze jeugd triggert, niet alleen de onbeantwoorde verlangens en de droom, maar ook de pijn, de minderwaardigheidsgevoelens enz. en dan kun je je voorstellen dat wat onze partner tegen ons zegt vaak die pijn triggert die we al in ons hebben (uit ons verleden) en we ons aangevallen voelen ook al doet de ander dat helemaal niet!
Om een gezonde bevredigende relatie te kunnen hebben moeten we ons dus realiseren dat de ander zich getriggerd (gekwetst) kan voelen ook al zouden we alles doen om die ander NIET te kwetsten. Dat kan niet! We moeten er dus iets anders mee doen. Namelijk accepteren dat we ons gekwetst (getriggerd) kunnen voelen ook al bedoelt die ander dat helemaal niet. Accepteren dat die ander zich gekwetst (getriggerd) voelt ook al willen we die ander helemaal niet kwetsen. En in dat geval hoeven we ons dus ook niet schuldig te voelen of te zeggen: het was mijn bedoeling niet om je te kwetsen, wat erg dat ik dat doe! maar kunnen we in plaats daarvan aan de ander vragen: hoe komt het dat je je aangesproken of aangevallen voelt? kun je me daar iets meer over vertellen? En DAN begin je met werkelijk communiceren. Dat andere is in je schulp kruipen van schuldgevoel en je afsluiten voor de ander. En dat voelt die ander ook zo (hij/zij sluit zich voor me af, ik word in de steek gelaten). Met schuldgevoelens sluit je de communicatie af. Dus het is belangrijk om dat te doorzien, en te begrijpen waar je schuldgevoelens vandaan komen (uit je jeugd), ze voelen en loslaten en vervolgens je aandacht weer op die ander richten en bezig gaan met communiceren en elkaar leren kennen. Want daar gaat het om in een relatie. Als je je eigen negatieve ideeën over jezelf de hele tijd op de ander projecteert, blokkeer je de communicatie en kun je de ander niet leren kennen. Dan ben je eigenlijk alleen maar de hele tijd bezig met jezelf, je eigen negatieve gevoelens over jezelf, en dan kan er nooit werkelijk eerlijk en open contact ontstaan en intimiteit.
Dus Jokse, ik vond het heel goed van je dat je deze gevoelens uitspreekt, maar het is ook goed om te kijken wat jouw woorden met de ander doen, ZONDER daarbij in een schuldgevoel te kruipen, want het is oké om zoiets te zeggen, en het is oké dat Erik zich daardoor aangesproken (of aangevallen voelt), dat hij dat zo voelt komt OOK ergens vandaan. En Erik ik vind het goed van je dat ook jij hebt gezegd wat jij daarbij voelt, het is oké dat jullie allebei zeggen wat je voelt, dat is communicatie. En het is ook dit soort communicatie (zeggen wat je voelt) die nodig om in een relatie elkaar te leren kennen. Zowel het schuldgevoel van de één als het je aangevallen voelen van de ander (wat beiden afwisselend kunnen hebben) zijn gevoelens die afkomstig zijn uit de jeugd, het zijn negatieve gevoelens over jezelf die je hebt aangeleerd in je jeugd (in een disfunctionele situatie), en die de communicatie en het de ander leren kennen blokkeert. Dus is het belangrijk dat je zowel het schuldgevoel als het je aangevallen voelen leert herkennen als een triggert, een gevoel uit je jeugd, een kindergevoel, en dat je het ook al zodanig moet behandelen: het voelen, het begrijpen (waar het vandaan komt, en dat het een misvatting is), en het dan loslaten en niet je dagelijkse contacten laten verzieken. Als je dit niet leert zal het altijd je relaties blijven verzieken, iedere relatie opnieuw.
Groetjes, Anna
Om een gezonde bevredigende relatie te kunnen hebben moeten we ons dus realiseren dat de ander zich getriggerd (gekwetst) kan voelen ook al zouden we alles doen om die ander NIET te kwetsten. Dat kan niet! We moeten er dus iets anders mee doen. Namelijk accepteren dat we ons gekwetst (getriggerd) kunnen voelen ook al bedoelt die ander dat helemaal niet. Accepteren dat die ander zich gekwetst (getriggerd) voelt ook al willen we die ander helemaal niet kwetsen. En in dat geval hoeven we ons dus ook niet schuldig te voelen of te zeggen: het was mijn bedoeling niet om je te kwetsen, wat erg dat ik dat doe! maar kunnen we in plaats daarvan aan de ander vragen: hoe komt het dat je je aangesproken of aangevallen voelt? kun je me daar iets meer over vertellen? En DAN begin je met werkelijk communiceren. Dat andere is in je schulp kruipen van schuldgevoel en je afsluiten voor de ander. En dat voelt die ander ook zo (hij/zij sluit zich voor me af, ik word in de steek gelaten). Met schuldgevoelens sluit je de communicatie af. Dus het is belangrijk om dat te doorzien, en te begrijpen waar je schuldgevoelens vandaan komen (uit je jeugd), ze voelen en loslaten en vervolgens je aandacht weer op die ander richten en bezig gaan met communiceren en elkaar leren kennen. Want daar gaat het om in een relatie. Als je je eigen negatieve ideeën over jezelf de hele tijd op de ander projecteert, blokkeer je de communicatie en kun je de ander niet leren kennen. Dan ben je eigenlijk alleen maar de hele tijd bezig met jezelf, je eigen negatieve gevoelens over jezelf, en dan kan er nooit werkelijk eerlijk en open contact ontstaan en intimiteit.
Dus Jokse, ik vond het heel goed van je dat je deze gevoelens uitspreekt, maar het is ook goed om te kijken wat jouw woorden met de ander doen, ZONDER daarbij in een schuldgevoel te kruipen, want het is oké om zoiets te zeggen, en het is oké dat Erik zich daardoor aangesproken (of aangevallen voelt), dat hij dat zo voelt komt OOK ergens vandaan. En Erik ik vind het goed van je dat ook jij hebt gezegd wat jij daarbij voelt, het is oké dat jullie allebei zeggen wat je voelt, dat is communicatie. En het is ook dit soort communicatie (zeggen wat je voelt) die nodig om in een relatie elkaar te leren kennen. Zowel het schuldgevoel van de één als het je aangevallen voelen van de ander (wat beiden afwisselend kunnen hebben) zijn gevoelens die afkomstig zijn uit de jeugd, het zijn negatieve gevoelens over jezelf die je hebt aangeleerd in je jeugd (in een disfunctionele situatie), en die de communicatie en het de ander leren kennen blokkeert. Dus is het belangrijk dat je zowel het schuldgevoel als het je aangevallen voelen leert herkennen als een triggert, een gevoel uit je jeugd, een kindergevoel, en dat je het ook al zodanig moet behandelen: het voelen, het begrijpen (waar het vandaan komt, en dat het een misvatting is), en het dan loslaten en niet je dagelijkse contacten laten verzieken. Als je dit niet leert zal het altijd je relaties blijven verzieken, iedere relatie opnieuw.
Groetjes, Anna
Lieve Joske en Erik,
Mag ik me hierbij aansluiten met nog de woorden: DOORdat je (denk ik hoor, zo werkt dat bij B. en mij tenminste) jezelf (en je gevoelens en gedachten) serieus hebt genomen (en gewoon accepteert zoals het is en zoals ze er zijn) kun je uiteindelijk die van de ander(en) ook serieus nemen i.p.v. de strijd aan te gaan. (Die strijd die het elkaar echt leren kennen in al onze schoonheid verhinderd, want het is eigenlijk de strijd die je aangaat met je zelf en met je gedachten en gevoelens waardoor ze juist groter worden).
Mijn complimenten. Zo kan het ook (alla de SNS-bank)!
Daantje
Mag ik me hierbij aansluiten met nog de woorden: DOORdat je (denk ik hoor, zo werkt dat bij B. en mij tenminste) jezelf (en je gevoelens en gedachten) serieus hebt genomen (en gewoon accepteert zoals het is en zoals ze er zijn) kun je uiteindelijk die van de ander(en) ook serieus nemen i.p.v. de strijd aan te gaan. (Die strijd die het elkaar echt leren kennen in al onze schoonheid verhinderd, want het is eigenlijk de strijd die je aangaat met je zelf en met je gedachten en gevoelens waardoor ze juist groter worden).
Mijn complimenten. Zo kan het ook (alla de SNS-bank)!
Daantje
-
bluetje
mooi topic dit
Prachtig om te lezen dit 
Ik sluit me helemaal aan bij woorden van Daantje.
Maar om eerst die stap te kunnen zetten, moet er blijkbaar zoveel ellende aan vooraf gaan......dat kunnen we overal horen en lezen.
Maar hoe heerlijk is het als je merkt dat je langzaamaan (kruipen is beter dan rennen inderdaad hihi, je ziet/hoort/voelt meer) bijna automatisch naar jezelf kunt luisteren en daar eerst gehoor aan geeft en van daar uit je keuzes maakt, liefdvol naar jezelf toe....en daardoor inderdaad ook zoveel liefdevoller naar de ander.
Ik wens iedereen de moed en kracht toe om door te zetten.
Zoals norwood ergens zo mooi schrijft: 'kom maar uit je holletje....en je zult merken dat het genezingsproces op gang komt'
Ik heb dat zeker zo ervaren, met veel vallen en opstaan.
Maar hoe harder ik viel, hoe meer ik daarna op eigen benen leerde te staan en er ook op leerde te vertrouwen dat ik mezelf kon dragen door het leven heen, gesterkt wetend door iets dat je als hogere macht kunt omschrijven.
Achteraf, eenmaal voorbij de echte verslaving, kijk ik nu terug en lijkt het allemaal zooooooooooo simpel hihi, en vraag ik me wel eens af wat me nu toch zo tegenhield om er gewoon te willen zijn, gewoon te leven. Daar heb ik natuurlijk ook mijn persoonlijke antwoorden wel op gekregen.
Niets is voor niets in je leven, dat heb ik altijd geloofd. En als ik nu wel eens tegen iets pijnlijks oploop, verwelkom ik dat ook bijna automatisch als een helende les....en sluit ik het in mijn armen, in plaats van er voor weg te vluchten of in paniek te raken, of depressief te raken of te ontkennen.
Dan is er eigenlijk als van nature nu een gevoel van dankbaarheid, zonder veroordeling naar mezelf of naar de ander.
Nou ja..de reis door je dikke mist is de moeite waard, hoe uitzichtloos soms ook. Het licht dat gaandeweg doorbreekt is van zo een kleurenscala, dat ik mij er nooit meer van wil afkeren.
Gevoel van liefde voor een ieder die struikelend en zuchtend zijn/haar eigen pad probeert te vinden, wordt enkel meer en meer.
Het loslaten en de ander, vanuit respect, zijn/haar eigen weg te laten gaan is het liefdevolste wat je kunt doen. Dat zeg ik niet alleen maar, ik voel dat zo ook om me heen.
En het 'grappige' is dat die positieve cirkel dan gewoon heerlijk doorcirkelt en zich uitbreidt en je leven er compleet anders uit gaat zien als je altijd gewend was.
Er is geen goed of fout...dat heb ik altijd al kunnen beredeneren, maar het nu ook echt zo ervaren maakt het leven nog mooier. Met alle 'lelijkheid' die mensen ook ten toon kunnen spreiden.
oke..even een geluidje van mij! Ik vond dit een prachtig topic om te lezen. Bedankt voor alle openheid. Dikke kus voor iedereen.
Blue
Ik sluit me helemaal aan bij woorden van Daantje.
Maar om eerst die stap te kunnen zetten, moet er blijkbaar zoveel ellende aan vooraf gaan......dat kunnen we overal horen en lezen.
Maar hoe heerlijk is het als je merkt dat je langzaamaan (kruipen is beter dan rennen inderdaad hihi, je ziet/hoort/voelt meer) bijna automatisch naar jezelf kunt luisteren en daar eerst gehoor aan geeft en van daar uit je keuzes maakt, liefdvol naar jezelf toe....en daardoor inderdaad ook zoveel liefdevoller naar de ander.
Ik wens iedereen de moed en kracht toe om door te zetten.
Zoals norwood ergens zo mooi schrijft: 'kom maar uit je holletje....en je zult merken dat het genezingsproces op gang komt'
Ik heb dat zeker zo ervaren, met veel vallen en opstaan.
Maar hoe harder ik viel, hoe meer ik daarna op eigen benen leerde te staan en er ook op leerde te vertrouwen dat ik mezelf kon dragen door het leven heen, gesterkt wetend door iets dat je als hogere macht kunt omschrijven.
Achteraf, eenmaal voorbij de echte verslaving, kijk ik nu terug en lijkt het allemaal zooooooooooo simpel hihi, en vraag ik me wel eens af wat me nu toch zo tegenhield om er gewoon te willen zijn, gewoon te leven. Daar heb ik natuurlijk ook mijn persoonlijke antwoorden wel op gekregen.
Niets is voor niets in je leven, dat heb ik altijd geloofd. En als ik nu wel eens tegen iets pijnlijks oploop, verwelkom ik dat ook bijna automatisch als een helende les....en sluit ik het in mijn armen, in plaats van er voor weg te vluchten of in paniek te raken, of depressief te raken of te ontkennen.
Dan is er eigenlijk als van nature nu een gevoel van dankbaarheid, zonder veroordeling naar mezelf of naar de ander.
Nou ja..de reis door je dikke mist is de moeite waard, hoe uitzichtloos soms ook. Het licht dat gaandeweg doorbreekt is van zo een kleurenscala, dat ik mij er nooit meer van wil afkeren.
Gevoel van liefde voor een ieder die struikelend en zuchtend zijn/haar eigen pad probeert te vinden, wordt enkel meer en meer.
Het loslaten en de ander, vanuit respect, zijn/haar eigen weg te laten gaan is het liefdevolste wat je kunt doen. Dat zeg ik niet alleen maar, ik voel dat zo ook om me heen.
En het 'grappige' is dat die positieve cirkel dan gewoon heerlijk doorcirkelt en zich uitbreidt en je leven er compleet anders uit gaat zien als je altijd gewend was.
Er is geen goed of fout...dat heb ik altijd al kunnen beredeneren, maar het nu ook echt zo ervaren maakt het leven nog mooier. Met alle 'lelijkheid' die mensen ook ten toon kunnen spreiden.
oke..even een geluidje van mij! Ik vond dit een prachtig topic om te lezen. Bedankt voor alle openheid. Dikke kus voor iedereen.
Blue
-
Erik
Wederom natuurlijk een ieder weer hartelijk dank voor alle reacties.
Ik heb gisteren weer een enorm moeilijk dag gehad. Zelfs die film met Jennifer Lopez kon me aan het huilen krijgen. Natuurlijk zaten daar herkenbare elementen in over mishandeling en de gevolgen die dat heeft. Wat dat aangaat vond ik die film wel aardig, het ging er niet expliciet over, dat toch de reacties van die mensen zo herkenbaar waren, verbaal agressief en enerzijds afstotend en anderzijds zo enorm de behoefte voelen om iemand te helpen. Eén van de zinvolle commentaren door iemand in die film vond ik dat die hulp er al was door er alleen maar te zijn. Laat die ander nou maar in zijn eigen tempo zijn gang gaan. Daar kwam het op neer.
Anna,
Ik heb hiervoor al eens gezegd dat mijn ratio één van sterkste verdedigingsmechanismen is. Wat je schrijft klinkt me allemaal zo logisch in de oren. Alleen, de praktijk is dat dat niet meevalt om het zo te doen. Vooral schuldgevoel is voor mij een moeilijke. Er was een directe aanleiding voor het verbreken van de relatie en ik voel me daar nog schuldig over, terwijl ik krom gelegen heb van de excuses (sorry, wil de aanleiding niet zo "openbaar" noemen, maar het was niets in de sfeer van vreemdgaan of zo, het was uiteindelijk een ongelukje, een voorval zeg maar). Maar mijn ex speelde wel heel erg in op mijn schuldgevoel door met de vinger te wijzen en boodschappen als "jij hebt.............gedaan", "Jij kunt dit nooit meer goed maken".
Ik merk dat ik dan lang in een schuldgevoel blijf hangen. Daar zijn wel meer voorbeelden van als zij me beschuldigde, zelfs in situaties waarvan ik me in eerste instantie van geen kwaad bewust was en als zij me beschuldigde, dat ik dan eigenlijk nog iets had van "ja, maar .......ik deed toch niets". Dus ook in tweede instantie dat ik me afvroeg "Waar gaat dit over?" Maar als zij dan uitriep "Je hebt me gekweld" dan schoot ik ook in de verdediging door te zeggen dat wat zij meende te hebben gezien, niet gebeurd was. Maar ik voelde me dus wel enorm aangesproken en schuldig. Op de één of andere manier ging ik in dit soort situaties dus zelfs aan mezelf twijfelen.
Hoi Escape, dank je voor je bericht.
Ik vind het ook een moeilijk bericht. Mijn ex heeft ook als volwassene wat meegemaakt, zij is door twee echtgenoten voor een ander verlaten (althans, dat is haar verhaal). Als reactie daarop (zegt zij zelf) heeft ze zichzelf omgetoverd in een "bitch". En dat heb ik in die zin ook gemerkt, in die zin, dat ik me vaak gedwongen voelde me aan te passen aan wat zij wilde. Andere kant van de medaille is dus dat ik dat telkens accepteerde, mijn eigen grenzen niet in de gaten hield, grenzeloos werd wat dat aangaat en mezelf in de relatie verloor.
Jij bedoelt ongetwijfeld iets anders te zeggen, maar het waren bijna haar woorden: "Dit zal mij niet meer gebeuren".
Hoi Bluetje,
Ik heb het al eerder gehoord (gelezen) lief zijn voor mezelf, er voor mezelf zijn. Eerlijk gezegd, ik snap er gewoon geen hout van. Ik weet niet waar dat over gaat. Het kopen van een lekker biefstukje bezorgd me al een schuldgevoel om het maar zo te zeggen. Het is wat dat aangaat volstrekt irrationeel, want roken doe ik nog steeds wel, maar daar voel ik me dan weer niet (echt) schuldig over.
En het op eigen benen staan, ik heb het altijd gekund. Ik heb jaren alleen gewoon, zonder relatie en voelde me daar prima bij. En ja, alles was piekfijn in orde. Heb bijvoorbeeld vaak het commentaar gehad, dat het bepaald geen mannenhuishouden was. Gewoon omdat het altijd netjes was en zo. Koken, wassen, strijken, ik kan het allemaal, geen probleem. Ik kon gelukkig zijn met mezelf.
Maar in een relatie "slaat de gal door de zuren" om het maar zo te zeggen. Dan vinden er natuurlijk ook, via de ander, eigenlijk de confrontaties met mezelf plaats. Alleen om dat laatste als zodanig te herkennen, dat viel niet mee. Dat gebeurt eigenlijk nu pas. Soms denk ik een beetje verdrietig "Dat gebeurt pas als het te laat is, als de relatie al kapot is".
Het loslaten van de ander, is in dit verband voor mij even het moeilijkste wat er is. Dat zal wel een typisch verslavingssymptoom zijn. Ik kan het niet laten aan haar te denken. En nee, ik heb het ook niet kunnen laten haar nog een e-card te sturen. Maar ik vrees dat je wel gelijk hebt.
Het zal ook wel gaan lukken. (hoop ik).
Allemaal, bedankt voor de reacties en succes
Ik heb gisteren weer een enorm moeilijk dag gehad. Zelfs die film met Jennifer Lopez kon me aan het huilen krijgen. Natuurlijk zaten daar herkenbare elementen in over mishandeling en de gevolgen die dat heeft. Wat dat aangaat vond ik die film wel aardig, het ging er niet expliciet over, dat toch de reacties van die mensen zo herkenbaar waren, verbaal agressief en enerzijds afstotend en anderzijds zo enorm de behoefte voelen om iemand te helpen. Eén van de zinvolle commentaren door iemand in die film vond ik dat die hulp er al was door er alleen maar te zijn. Laat die ander nou maar in zijn eigen tempo zijn gang gaan. Daar kwam het op neer.
Anna,
Ik heb hiervoor al eens gezegd dat mijn ratio één van sterkste verdedigingsmechanismen is. Wat je schrijft klinkt me allemaal zo logisch in de oren. Alleen, de praktijk is dat dat niet meevalt om het zo te doen. Vooral schuldgevoel is voor mij een moeilijke. Er was een directe aanleiding voor het verbreken van de relatie en ik voel me daar nog schuldig over, terwijl ik krom gelegen heb van de excuses (sorry, wil de aanleiding niet zo "openbaar" noemen, maar het was niets in de sfeer van vreemdgaan of zo, het was uiteindelijk een ongelukje, een voorval zeg maar). Maar mijn ex speelde wel heel erg in op mijn schuldgevoel door met de vinger te wijzen en boodschappen als "jij hebt.............gedaan", "Jij kunt dit nooit meer goed maken".
Ik merk dat ik dan lang in een schuldgevoel blijf hangen. Daar zijn wel meer voorbeelden van als zij me beschuldigde, zelfs in situaties waarvan ik me in eerste instantie van geen kwaad bewust was en als zij me beschuldigde, dat ik dan eigenlijk nog iets had van "ja, maar .......ik deed toch niets". Dus ook in tweede instantie dat ik me afvroeg "Waar gaat dit over?" Maar als zij dan uitriep "Je hebt me gekweld" dan schoot ik ook in de verdediging door te zeggen dat wat zij meende te hebben gezien, niet gebeurd was. Maar ik voelde me dus wel enorm aangesproken en schuldig. Op de één of andere manier ging ik in dit soort situaties dus zelfs aan mezelf twijfelen.
Hoi Escape, dank je voor je bericht.
Ik vind het ook een moeilijk bericht. Mijn ex heeft ook als volwassene wat meegemaakt, zij is door twee echtgenoten voor een ander verlaten (althans, dat is haar verhaal). Als reactie daarop (zegt zij zelf) heeft ze zichzelf omgetoverd in een "bitch". En dat heb ik in die zin ook gemerkt, in die zin, dat ik me vaak gedwongen voelde me aan te passen aan wat zij wilde. Andere kant van de medaille is dus dat ik dat telkens accepteerde, mijn eigen grenzen niet in de gaten hield, grenzeloos werd wat dat aangaat en mezelf in de relatie verloor.
Jij bedoelt ongetwijfeld iets anders te zeggen, maar het waren bijna haar woorden: "Dit zal mij niet meer gebeuren".
Hoi Bluetje,
Ik heb het al eerder gehoord (gelezen) lief zijn voor mezelf, er voor mezelf zijn. Eerlijk gezegd, ik snap er gewoon geen hout van. Ik weet niet waar dat over gaat. Het kopen van een lekker biefstukje bezorgd me al een schuldgevoel om het maar zo te zeggen. Het is wat dat aangaat volstrekt irrationeel, want roken doe ik nog steeds wel, maar daar voel ik me dan weer niet (echt) schuldig over.
En het op eigen benen staan, ik heb het altijd gekund. Ik heb jaren alleen gewoon, zonder relatie en voelde me daar prima bij. En ja, alles was piekfijn in orde. Heb bijvoorbeeld vaak het commentaar gehad, dat het bepaald geen mannenhuishouden was. Gewoon omdat het altijd netjes was en zo. Koken, wassen, strijken, ik kan het allemaal, geen probleem. Ik kon gelukkig zijn met mezelf.
Maar in een relatie "slaat de gal door de zuren" om het maar zo te zeggen. Dan vinden er natuurlijk ook, via de ander, eigenlijk de confrontaties met mezelf plaats. Alleen om dat laatste als zodanig te herkennen, dat viel niet mee. Dat gebeurt eigenlijk nu pas. Soms denk ik een beetje verdrietig "Dat gebeurt pas als het te laat is, als de relatie al kapot is".
Het loslaten van de ander, is in dit verband voor mij even het moeilijkste wat er is. Dat zal wel een typisch verslavingssymptoom zijn. Ik kan het niet laten aan haar te denken. En nee, ik heb het ook niet kunnen laten haar nog een e-card te sturen. Maar ik vrees dat je wel gelijk hebt.
Het zal ook wel gaan lukken. (hoop ik).
Allemaal, bedankt voor de reacties en succes
-
Gast
Hoi Erik
Wat ik dus bedoelde is dat ik hem juist wou helpen door er voor hem te zijn en hem alle liefde te geven die ik had.
Hierdoor ben ik ook over heel veel grenzen gegaan van mezelf, net zolang totdat ik mezelf helemaal kwijt was.
Hij beschuldigde me van van alles terwijl ik het alleen maar goed bedoelde en probeerde zijn pijn weg te nemen.
Mijn pijn over hoe hij mij behandelde schoof ik weg, ik vond dat hem meer pijn werd aangedaan door zijn omgeving.
En ik dacht dat met mijn liefde voor hem wel te kunnen oplossen.
Ik ben juist geen bitch, ik heb nog nooit iets tegen hem gezegd of gedaan om hem bewust pijn te doen.
Wat ik maar wil zeggen is dat ieder zijn eigen pijn moet oplossen, het kan wel samen maar dan moet er een relatie zijn van wederzijds respect, je veilig voelen bij de ander en begrip hebben voor elkaar. Bij ons ontbrak dat.
Escape
Wat ik dus bedoelde is dat ik hem juist wou helpen door er voor hem te zijn en hem alle liefde te geven die ik had.
Hierdoor ben ik ook over heel veel grenzen gegaan van mezelf, net zolang totdat ik mezelf helemaal kwijt was.
Hij beschuldigde me van van alles terwijl ik het alleen maar goed bedoelde en probeerde zijn pijn weg te nemen.
Mijn pijn over hoe hij mij behandelde schoof ik weg, ik vond dat hem meer pijn werd aangedaan door zijn omgeving.
En ik dacht dat met mijn liefde voor hem wel te kunnen oplossen.
Ik ben juist geen bitch, ik heb nog nooit iets tegen hem gezegd of gedaan om hem bewust pijn te doen.
Wat ik maar wil zeggen is dat ieder zijn eigen pijn moet oplossen, het kan wel samen maar dan moet er een relatie zijn van wederzijds respect, je veilig voelen bij de ander en begrip hebben voor elkaar. Bij ons ontbrak dat.
Escape
-
Gast
Erik, die schuldgevoelens is iets waar wij Norwood-vrouwen ook vaak enorm veel last van hebben! Je zou schrikken als je de massa mensen voor je zou zien wiens leven volkomen beheerst wordt door schuldgevoelens en de angst (het gevoel) een slecht mens te zijn. Je bent niet alleen! Welcome to the club! Ik heb er ook verschrikkelijk veel last van gehad! Maar ik heb het wel redelijk goed leren hanteren.
Als ik je verhaal zo lees denk ik dat jullie de 'perfect match' waren, jij met je enorme schuldgevoelens van binnen, en zij die jou daar met haar manier van zijn perfect wist te raken. Zo gaat het meestal, we trekken de perfecte partner aan die ons de weg wijst naar onze diepste trauma's, de wonden in ons binnenste die het hardst om aandacht en liefde schreeuwen! om geheeld te worden. Dus probeer ook DAAR naar te kijken. Die schuldgevoelens komen ergens vandaan, die zijn ergens ontstaan in een situatie waar ze de functie hadden ergere pijn en schade af te weren (in je vroege kindertijd).
Je zegt dat je niet snapt wat lief zijn voor jezelf zou kunnen zijn. Ik denk dat lief zijn voor jezelf in jouw geval op dit moment zou kunnen zijn: je schuldgevoelens helemaal toelaten, er laten zijn, goed doorvoelen, beseffen dat dit ergens ontstaan is (dat je bij van alles en nog wat schuldgevoelens voelt), erop vertrouwen dat de oorzaak je wel duidelijk zal worden en dat je jezelf dan helemaal zult begrijpen. Als je dat inzicht en begrip krijgt (en dat komt heus wel) dan kun je ook veel beter met je schuldgevoelens omgaan, en iedere keer als ze weer de kop op steken tegen ze zeggen: 'hallo zijn jullie daar weer, kom maar hier, ik weet waar jullie vandaan komen', en ze er gewoon laten zijn tot ze vanzelf weer weggaan. Als je ze begrijpt en accepteert en er niet tegen vecht, maar ze met liefde en respect behandelt, wordt het ook veel minder erg.
Als je je aandacht op deze manier meer op jezelf richt, en jezelf tot onderwerp van je bezigheid en aandacht maakt, en al je gevoelens toelaat en doorvoelt en onderzoekt, zul je minder behoefte hebben om contact met HAAR te zoeken. Want dan worden je EIGEN gevoelens, je verlangens en neigingen je onderwerp van aandacht voor jezelf waar je mee bezig kunt zijn en er laten zijn (en over schrijven), en iedere keer dat je je daarmee liefdevol hebt bezig gehouden en er op die manier doorheen bent gegaan, kom je er uit als iemand die zichzelf iedere keer weer een beetje beter heeft leren kennen (meer van zichzelf weet), die zichzelf de liefdevolle aandacht heeft gegeven die hij nodig heeft en verdient, en die daar iedere keer een beetje sterker van wordt.
Groetjes, Anna
Als ik je verhaal zo lees denk ik dat jullie de 'perfect match' waren, jij met je enorme schuldgevoelens van binnen, en zij die jou daar met haar manier van zijn perfect wist te raken. Zo gaat het meestal, we trekken de perfecte partner aan die ons de weg wijst naar onze diepste trauma's, de wonden in ons binnenste die het hardst om aandacht en liefde schreeuwen! om geheeld te worden. Dus probeer ook DAAR naar te kijken. Die schuldgevoelens komen ergens vandaan, die zijn ergens ontstaan in een situatie waar ze de functie hadden ergere pijn en schade af te weren (in je vroege kindertijd).
Je zegt dat je niet snapt wat lief zijn voor jezelf zou kunnen zijn. Ik denk dat lief zijn voor jezelf in jouw geval op dit moment zou kunnen zijn: je schuldgevoelens helemaal toelaten, er laten zijn, goed doorvoelen, beseffen dat dit ergens ontstaan is (dat je bij van alles en nog wat schuldgevoelens voelt), erop vertrouwen dat de oorzaak je wel duidelijk zal worden en dat je jezelf dan helemaal zult begrijpen. Als je dat inzicht en begrip krijgt (en dat komt heus wel) dan kun je ook veel beter met je schuldgevoelens omgaan, en iedere keer als ze weer de kop op steken tegen ze zeggen: 'hallo zijn jullie daar weer, kom maar hier, ik weet waar jullie vandaan komen', en ze er gewoon laten zijn tot ze vanzelf weer weggaan. Als je ze begrijpt en accepteert en er niet tegen vecht, maar ze met liefde en respect behandelt, wordt het ook veel minder erg.
Als je je aandacht op deze manier meer op jezelf richt, en jezelf tot onderwerp van je bezigheid en aandacht maakt, en al je gevoelens toelaat en doorvoelt en onderzoekt, zul je minder behoefte hebben om contact met HAAR te zoeken. Want dan worden je EIGEN gevoelens, je verlangens en neigingen je onderwerp van aandacht voor jezelf waar je mee bezig kunt zijn en er laten zijn (en over schrijven), en iedere keer dat je je daarmee liefdevol hebt bezig gehouden en er op die manier doorheen bent gegaan, kom je er uit als iemand die zichzelf iedere keer weer een beetje beter heeft leren kennen (meer van zichzelf weet), die zichzelf de liefdevolle aandacht heeft gegeven die hij nodig heeft en verdient, en die daar iedere keer een beetje sterker van wordt.
Groetjes, Anna
-
Erik
Ben net terug van CoDAbijeenkomst. Was pas de tweede keer, maar het voelt heerlijk. Ondanks dat ik een moeilijke week met slapeloosheid en piekeren achter de rug had.
Tja, Anna, die schuldgevoelens ebben ook wel weer weg na verloop van tijd, dan zie ik het wat meer in perspectief zeg maar. Maar het is inderdaad interessant om te onderzoeken waar die gevoelens vandaan komen. Wat dat aangaat is het ook moeilijk om terug te zoeken in de mijn jeugd. In principe doe ik dat ook niet, slechts als mij bepaalde gevoelens bekruipen, wacht ik rustig, of probeer dat in ieder geval te doen, of er beelden bij me opkomen.
En regelmatig zie ik mezelf dan als het timide, brave, jongetje dat altijd keurig volgens de regeltje liep, terug.
Maar vanmiddag was weer een boodschap van hoop. Ik vind het heel bijzonder dat mensen die elkaar nauwelijks kennen zoveel met elkaar kunnen delen.
Tja, Anna, die schuldgevoelens ebben ook wel weer weg na verloop van tijd, dan zie ik het wat meer in perspectief zeg maar. Maar het is inderdaad interessant om te onderzoeken waar die gevoelens vandaan komen. Wat dat aangaat is het ook moeilijk om terug te zoeken in de mijn jeugd. In principe doe ik dat ook niet, slechts als mij bepaalde gevoelens bekruipen, wacht ik rustig, of probeer dat in ieder geval te doen, of er beelden bij me opkomen.
En regelmatig zie ik mezelf dan als het timide, brave, jongetje dat altijd keurig volgens de regeltje liep, terug.
Maar vanmiddag was weer een boodschap van hoop. Ik vind het heel bijzonder dat mensen die elkaar nauwelijks kennen zoveel met elkaar kunnen delen.
Hallo Erik,
Bij mij komen die inzichten meestal tijdens het schrijven. Ik schrijf altijd alles op, ik begin met te schrijven hoe ik me voel, en dan de situatie te beschrijven en dan wat voor gevoelens ik bij al die verschillende onderdelen ervan heb en had (dus: ik voel me rot, ik was net daar en daar, en daar gebeurde sus en zo, en toen die persoon dit of dat zei toen voelde ik me zus en zo enz.) en er komt meestal een moment (dat gaat vanzelf) dat ik schrijf: waar zou dat gevoel vandaan komen? en heel vaak komt er dan spontaan een beeld in me op (dus op een moment dat ik er GEEN moeite voor doe), en dan denk ik eerst vaak nog: zou dat het zijn? nee, lijkt me niet, maar als ik het dan ga opschrijven en onderzoeken dan kan ik bijna niet meer begrijpen dat ik het eerst niet zag! Zo gaat het vaak bij mij. Maar ik moet je zeggen dat ik vooral veel inzicht heb gekregen in hoe al die dingen ontstaan zijn in mijn jeugd door het lezen van het boek van Pia Mellody 'Facing Codependence', dat vond ik echt een ontzettend goed boek! Daardoor is er heel veel uit mijn jeugd bij mij op zijn plaats gevallen.
Ik ben blij voor je dat je het prettig vind en steun vindt in die CoDA groep!
Groetjes, Anna
Bij mij komen die inzichten meestal tijdens het schrijven. Ik schrijf altijd alles op, ik begin met te schrijven hoe ik me voel, en dan de situatie te beschrijven en dan wat voor gevoelens ik bij al die verschillende onderdelen ervan heb en had (dus: ik voel me rot, ik was net daar en daar, en daar gebeurde sus en zo, en toen die persoon dit of dat zei toen voelde ik me zus en zo enz.) en er komt meestal een moment (dat gaat vanzelf) dat ik schrijf: waar zou dat gevoel vandaan komen? en heel vaak komt er dan spontaan een beeld in me op (dus op een moment dat ik er GEEN moeite voor doe), en dan denk ik eerst vaak nog: zou dat het zijn? nee, lijkt me niet, maar als ik het dan ga opschrijven en onderzoeken dan kan ik bijna niet meer begrijpen dat ik het eerst niet zag! Zo gaat het vaak bij mij. Maar ik moet je zeggen dat ik vooral veel inzicht heb gekregen in hoe al die dingen ontstaan zijn in mijn jeugd door het lezen van het boek van Pia Mellody 'Facing Codependence', dat vond ik echt een ontzettend goed boek! Daardoor is er heel veel uit mijn jeugd bij mij op zijn plaats gevallen.
Ik ben blij voor je dat je het prettig vind en steun vindt in die CoDA groep!
Groetjes, Anna